Buiten waaide zaterdagavond een koude wind rondom de hoge bebouwing op de Kop van Zuid in Rotterdam. Binnen in Zaal 1 van LantarenVenster waanden de concertgangers zichzelf echter aan de warme kust van Zakynthos, voor een groot deel in het jaar de thuishaven van Petros Klampanis.De sympathieke Griekse contrabassist toerde afgelopen dagen door Nederland met zijn trio en bracht het enthousiaste publiek in vervoering.
Ons land is geen onbekend terrein voor Klampanis. Hij stuurde ooit aan het Conservatorium van Amsterdam, maar studeerde uiteindelijk af aan de Aaron School of Music in New York. Deze wereldstad werd ook zijn tweede thuis. Klampanis dook in de bruisende jazzscene van de Big Apple en kwam terecht in de band van de op dat moment zeer gewaardeerde saxofonist Greg Osby. Dit leidde uiteindelijk naar een eigen carrière als bandleider en producer. Zijn eerste studioalbum ‘Contextual’ verscheen in 2011 en inmiddels kwam, na jaren van veel prijzen, nominaties en grote waardering voor zijn werk van de internationale jazzmedia, in februari van dit jaar zijn zevende album ‘Latent Info’ uit. Ondertussen reisde hij ook nog als lid van de begeleidingsband van ‘rising star’ zangeres Arooj Aftab de halve aardbol over.
Geoliede machine
Maar dit weekend lag de focus weer geheel op het optreden met zijn eigen trio. Achter de vleugel zat pianist Kristjan Randalu en op drums niemand minder dan Ziv Ravitz. De beide wereldwijd gelauwerde muzikanten vormden samen met Klampanis een geoliede machine. De mannen opende met ‘Over the Calypso Deep’ waar Klampanis gelijk vanaf het begin zijn geroemde diepe contrabas geluid liet horen. In ‘Latent Info’ viel het subtile slagwerk van Ravitz op. Zachtjes drummen is een kunst. Randalu zat uiterst geconcentreerd met zijn rug naar de twee andere musici achter de vleugel. Of dit bewust of onbewust was, het gaf in ieder geval een enorme dynamiek aan zijn spel. Het leek of hij improviseerde en reageerde op het spel van zijn collega-muzikanten. Naast de toetsen beroerde hij ook regelmatig met zijn vingers de snaren.
Subliem
De muziek in zijn totaliteit was een prachtige mix van common ground jazz, sterk beïnvloed door mediterrane folk. Bij nummers als ‘When I Know the Answer’ en ‘South by Southeast’ was het als luisteraar gewoon wegdromen en intens genieten. Klampanis en Ravitz vormden bij ‘Poinciana’ even een subliem excellerend ritme duo, om daarna weer in trio formatie het optreden te beëindigen met ‘Minor Dispute’ en een fluitende Petros Klampanis in de toegift ‘Thalassa’. En nu maar hopen dat dit illustere trio het komende North Sea Jazz mag komen opzoomeren!
Foto’s (c) Hielke Grootendorst
