Ruim veertig jaar na de oprichting laat The Waterboys in het Muziekgebouw Eindhoven horen dat de Schotse folkrockband weinig aan kracht heeft ingeboet. Onder leiding van de enige constante factor Mike Scott bracht de band een uitgebreide setlist van 22 nummers, waarbij klassiekers en materiaal van het recente album ‘Life, Death And Dennis Hopper’ elkaar afwisselden.
De avond opende met ‘Glastonbury Song’; Scott, geflankeerd door het dubbele toetsenspel van Brother Paul Brown en James Hallawell, liet direct horen waar The Waterboys goed in zijn. De twee toetsenisten vormden muzikaal een sterk duo en lieten blijken de geheime motor van de band te zijn. Dat bleek al helemaal later in de show tijdens een samenspel waarbij het duo tegen elkaar op speelde.
‘How Long Will I Love You?’ kwam voorbij, maar ook ‘Medicine Bow’ en de iconische ‘Fisherman’s Blues’ van het gelijknamige album van 1988 maakten duidelijk waarom de band in de jaren tachtig doorbrak met hun mix van Keltische invloeden en gitaarrock. Het titelnummer van het doorbraakalbum uit 1985, ‘This Is the Sea’, kreeg veel aandacht. Scott en zijn band transformeerden het nummer met een frisse benadering, waarbij de ritmesectie van bassist Aongus Ralston en drummer een stevige basis legde.
De avond in het Muziekgebouw Eindhoven stond in het teken van ‘Life, Death And Dennis Hopper’, het zestiende studioalbum dat eerder dit jaar verscheen. Het conceptalbum, gewijd aan acteur Dennis Hopper, bevat gastbijdragen van onder anderen Bruce Springsteen, Fiona Apple en Steve Earle. Die waren er in Eindhoven helaas niet bij, maar live kwamen wel nummers als ‘Hopper’s On Top (Genius)’, ‘The Tourist’, ‘Blues for Terry Southern’ en ‘Kansas’ voorbij. Het nieuwere materiaal was wellicht wat minder bekend bij het publiek, maar door de gedreven uitvoering hield de band de aandacht vast.
De samenwerking tussen Scott en zijn medespelers liep als een trein. Brother Paul Brown, in zijn opvallende outfit, bracht theatraliteit en virtuositeit samen, terwijl Famous James op keyboards een meer ingetogen maar even essentiële rol vervulde. Hun wisselwerking gaf nummers als ‘A Girl Called Johnny’ en ‘Spirit’ extra diepte. Het werden enkele van de hoogtepunten van de avond, die pas ver na elven eindigde.
In het slotdeel van het concert volgden de nummers elkaar in rap tempo op. ‘Don’t Bang the Drum’ en ‘The Pan Within’ lieten het rockgehalte van de band zien, terwijl ‘Be My Enemy’ de intensiteit verder opvoerde. De afsluiter was natuurlijk voor ‘The Whole of the Moon’. Het nummer uit 1985, inmiddels een klassieker die in series als ‘The Affair’ te horen was, kreeg een uitbundige uitvoering waarin het hele publiek meezong.
The Waterboys bewezen in Eindhoven dat ze na al die jaren weten hoe ze een zaal moeten vullen. Niet voor niets was de zaal overvol: met die hard fans van over de landsgrenzen, maar ook met toevallige passanten die na het concert van Jeangu Macrooy in de kleine zaal even langs kwamen. Door nieuw werk serieus te nemen zonder de klassiekers te vergeten, en door muzikaal avontuurlijk te blijven zonder de essentie te verliezen, leverde de band een concert af dat zowel de trouwe fans als nieuwkomers tevreden stemde.