Steven Vagovics uit Bratislava brengt met ‘Ikigai’ een introspectief album uit dat het Japanse concept van levensdoel verkent. De 29-jarige singer-songwriter verwerkte invloeden van Coldplay, Radiohead en The Beatles in een samenhangende reis van tien nummers die westerse indie rock combineert met oosterse filosofie.
Het album opent met de titelsong ‘Ikigai’ en maakt meteen duidelijk dat Vagovics meer wil dan alleen maar entertainment brengen. Zijn benadering van het Japanse concept ‘je reden van bestaan vinden’ vertaalt zich naar zorgvuldig opgebouwde arrangementen die rustige momenten afwisselen met dynamische instrumentale passages. Het gitaarwerk is een echte kracht van het album, met solo’s die zowel technisch sterk als emotioneel raak zijn.
‘Rain In Japan’ en ‘Nagomi’ laten zien dat Vagovics atmosferische klanklandschappen kan creëren die je meenemen naar andere werelden. Het drumwerk biedt een stevige basis zonder het subtiele samenspel tussen gitaar en toetsen te overschaduwen. De keyboard arrangementen verdienen een speciale vermelding vanwege hun helderheid en precisie. Ze snijden scherp door de mix zonder het geluid te vervuilen.
Het hoogtepunt van het album is ‘You’, waar Vagovics viool toevoegt aan het arrangement. Dit orkestrale element klinkt natuurlijk en niet geforceerd, wat laat zien dat de artiest weet wanneer hij de traditionele rockbezetting moet uitbreiden. De viool geeft het nummer extra emotionele diepte zonder afbreuk te doen aan de samenhang van het album.
Nummers als ‘Home’, ‘Old Friend’ en ‘Komorebi’ tonen Vagovics’ talent voor het schrijven van melodieën die bijblijven. Zijn songwriting laat echte groei zien, vooral in hoe hij de Japanse thema’s verwerkt zonder in oppervlakkige toe-eigening te vervallen. De nummertitels zelf, zoals het prachtige ‘Komorebi’ (het spel van licht door bladeren), suggereren een artiest die zich echt heeft verdiept in zijn inspiratiebron.
Toch zijn er ook verbeterpunten. Vagovics’ zang laat een duidelijk verschil zien tussen zijn sterke borststem en zijn minder ontwikkelde kopstem. Zijn lage stem klinkt zijn stem warm en authentiek, perfect passend bij de introspectieve sfeer van het materiaal. Bij hogere tonen mist zijn kopstem echter dezelfde kracht en rijkdom, wat soms voor onbalans zorgt. Verdere vocale ontwikkeling zou hier goed uitkomen. Ook de productie zou voller en meer dimensionaal kunnen, wat de arrangementen meer impact zou geven.
‘Back In Time’ en ‘The Strangest Thing’ laten Vagovics’ veelzijdigheid als songwriter zien. Hij beweegt zich moeiteloos tussen reflectieve ballads en meer uptempo arrangementen. De albumstructuur, ingekaderd door ‘Ikigai’ en ‘Ikigai (Outro)’, vormt een mooie cyclische reis die het thema van de zoektocht naar levenszin versterkt.
De productie is schoon en professioneel, maar voelt soms te ingehouden voor de ambitieuze reikwijdte van het materiaal. Een meer dynamische mix zou die indrukwekkende gitaarsolo’s meer kracht geven en de drums meer aanwezigheid in het totaalgeluid. Toch zorgt de helderheid van alle elementen ervoor dat je de zorgvuldige aandacht voor detail goed kunt waarderen.
‘Ikigai’ slaagt als doordachte artistieke verklaring van een zich ontwikkelend talent. Vagovics zoekt misschien nog naar zijn volledige stem als performer, maar zijn vaardigheden als componist en zijn bereidheid om betekenisvolle thema’s te verkennen maken hem tot een artiest die je in de gaten moet houden. Het album beloont geduldig luisteren en onthult bij elke draaibeurt nieuwe lagen.
Voor liefhebbers van introspectieve indie rock met internationale invloeden biedt ‘Ikigai’ een lonende reis van 40 minuten door vragen over doel en verbondenheid. Het is een album dat diepgang boven spektakel stelt, waardoor het vooral aantrekkelijk is voor luisteraars die muziek zoeken met echte emotionele authenticiteit. (7/10) ( Autumn Lady Records)