Lonely Robot is de onbevlekt ontvangen liefdesbaby van de van oorsprong ierse gitarist John Mitchell. Mitchell heeft niet altijd solo gewerkt, in de prog-rock scene is de man zeker geen onbekende. Hij is wellicht het bekendst als de “nieuwe” frontman van de Engelse progformatie ‘It Bites’, waar hij, nadat frontman Francis Dunnery al lang was vertrokken in 2006 nieuw leven blies.

Als Lonely Robot maakte hij van 2015 tot 2019 drie albums, ook wel bekend als de ‘Astronaut-trilogie’ waarvan de laatste ‘Under Stars’ heel erg mooi is. Lonely Robot zou zelfs naar Nederland komen om het album te promoten, maar de optredens werden, nog voor de corona crisis, uitgesteld. Het optreden op Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer staat vooralsnog op 20 december nog op de site. De muziekgieterij in Maastricht heeft het optreden nog steeds op 18 december staan.

In Juli verraste de release van het nieuwe album ‘Feelings are good’ dan ook. Het album, met 13 tracks op de bonus versie, laat de periode van de astronaut trilogie achter zich. Het album is nog steeds erg proggy, maar minder dromerig, minder “mellow”. Uiteraard is de muziek ook hier, meer dan een display van technisch kunnen.Het is een aaneenschakeling van soundscape achtige muziek waarin dit keer vanuit de prog ook aangehaakt wordt bij de eighties synth pop/wave.

Het album klinkt goed maar wel wat gedateerd. Er zullen mensen zijn die claimen dat dit bij dit soort muziek hoort, maar dat spreek ik dan toch tegen. Mitchell heeft duidelijk geen retro album willen produceren, iets wat je bij de vorige albums wellicht wel nog hard zou kunnen maken, maar dat hier niet opgaat. Luister bijvoorbeeld maar eens naar ‘People as Pets’ een up-beat nummer dat meer potentie in zich heeft dan er nu uitkomt.

Dat gevoel van “een beetje jammer” ligt over het hele album . Begrijp me niet verkeerd. ‘Feelings are Good’ is een erg mooi album waarop Mitchell andermaal laat blijken erg mooie muziek te kunnen maken. Hij blijft op zijn best als hij mooie, dromerige soft rock maakt, die raakt aan muziek van Camel en Pink Floyd. Niet modern dus, maar wel heel erg mooi gemaakt.

De composities zijn mooi en gevarieerd, met veel dynamische verschillen. Het album gaat geen seconde vervelen, en wordt elke keer als je het hoort beter. Dat gevoel van een “beetje jammer” waar ik het eerder over had blijft me echter achtervolgen, ook na 10 draaibeurten. Het grootste euvel vind ik de zang. Mitchell heeft niet de zangstem die zijn nummers verdienen. De man maakt, en produceert alles zelf en daar zit het grootste risico in voor dit Lonely Robot album en voor de albums die nog zullen komen. De vorige drie albums waren tailor made voor Mitchell. Nu stapt hij meer uit zijn comfortzone en hij neemt daarmee dus risico, hetgeen altijd toegejuicht moet worden.

Mitchell is meer gitarist dan zanger, Mitchell is vooral gitarist eigenlijk, dus met het gitaarwerk zit het wel goed. Maar stel je nu toch eens voor dat hij een andere zanger, of verschillende zanger en / of zangeressen had gevraagd om met hem samen te werken? Dan was dit album zoveel beter geweest. Prijsnummer ‘The Silent Life’ bijvoorbeeld , of het prachtige rocknummer ‘Army of One’. Iedere progliefhebber kan zo een aantal namen van zangers noemen die deze tracks echt next level hadden gebracht. Ik noem een losse naam als Dec Burke, zanger van de Nederlands/Engelse progrock band Dilemma, ik noem een Jan Willem Ketelaers van Knight Area. Als je het mooie nummer ‘Crystalline‘ hoort zal niet alleen bij mij de vraag bovenkomen hoe dat geklonken zou hebben met de stem van Steve Hogarth.

Eigenlijk is dit niet eens zozeer een punt van kritiek als wel een compliment aan het adres van John Mitchell. Zó goed zijn zijn nummers dus. ‘Feelings are Good’ is een mooi album waarbij het Duitse spreekwoord : “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister” eens geen opgang doet. Het is erg knap dat hij dit album zo kan maken, het had zoveel beter kunnen zijn als hij de deuren van de studio had opengegooid en de samenwerking had gezocht. Dat is mijns inziens een gemiste kans. (7/10) (white star records)

Deel: