Fisher Z stond in de persoon van John Watts als soloartiest op het podium van Hedon.
In de jaren 80 was de koude oorlog een thema en zijn nieuwe single ‘L.U.T.W. With Love And Peace’ maakt hij zich kwaad over Jezus & Mohammed. Fischer Z speelt zich af in deze tijd; John Watts gaat met de tijd mee al is hij niet meer de “angry young man” uit het tijdperk van Margareth Thatcher. Inmiddels is hij amicaal geworden en een gezellige kletser tussen de nummers door. Na lange tijd komt er dus weer een Fischer Z plaat uit en dan gaat hij daarmee solo op toernee. De laatste Fischer Z plaat stamt alweer uit 2002 en daarna bracht John vele solo platen uit. De nieuwste Fischer Z plaat, This Is My Universe, is net vers van de pers.
John doet waar hij zin en heeft en dat is te merken want met veel plezier en uitstraling zet hij een vakkundige show neer als solo artiest. Het zijn niet veel muzikanten gegeven om solo zo lang te boeien. John deelt dan ook vele snoepjes uit met ‘So long’ ‘The worker’ en ‘Marliese’.
Mark Knopfler
Solo met gitaar wist hij het publiek 1,5 uur stil te krijgen. Soms ook wel wat te stil want lekker meeknallen en 
brullen was er slechts op het slot bij. De set begon met het stemmen van zijn gitaar en het geluid uit de monitoren. Vrolijk huppelde John langs alle monitoren voor en opzij van het podium daarbij grappen en grollen makend die de hele avond voortduurden. Hij had met name veel interactie met zijn geluids- en lichtman in de zaal. ‘Mag de gitaar wat harder’ was een veelvuldig gehoorde boodschap en dat zijn stem goed klonk ook. “De gitaar is veel te zacht het lijkt wel Mark Knopfler” en begon de soundcheck met het spelen van ‘Romeo en Juliet’. Gekleed in een net grijs pak met wit t-shirt en hoed op zag hij er netjes uit. De Nike gympen er onder zorgden er wel voor dat hij vrolijk veel rondhuppelde maar dat deed toch afbreuk aan zijn imago. John zit echter in een fase waarbij hij gewoon doet wat hij zelf wil en hij voelt zich daar prima bij zo was te merken tijdens de show.
In deze sobere muzikale setting kwamen de songs van Fischer-Z toch goed uit de verf. De show was een verzameling van oud en nieuw werk waardoor de spanningsboog een mooi evenwicht had. Met nieuwe liedjes geschreven over zijn vader ’all we need is the love’ en over de islam kwamen voorbij die afgewisseld werden met het bekende Fischer-Z materiaal en het solo materiaal zoals de hitsingle ‘One voice’.
Komische noot
Tussendoor werd hij soms wel en niet nog nader begeleid door de soundman die vanaf the soundboard af en toe meezong en de keyboards bediende. Als het geluid John niet aanstond dat mocht hij weer stoppen want het leek soms wel dat het pas het begin van de toer van John was want men was nog druk aan het experimenteren met het geluid. Het zorgde dan weer wel voor een komische noot in het verder toch veelal luisterconcert te beschouwen set.
Hij kwam nog terug voor een toegift omdat de deur dicht was zo liet hij weten daarmee toch ook wel een beetje zijn teleurstelling over het lauwe ‘we want more’ uitsprekend. Toch gaf hij nog een drietal prachtige afsluiters. Luister nog maar eens naar de tekst van ‘’ I’m A Reptile’, want dat is toch ook wel echte droge Engelse humor. Daarna het fraaie ‘Perfect Day’. Na de hele avond over hoe mooi Friesland toch wel niet was sloot hij de avond af. ‘Limbo’ een song waarbij hij tijdens de vorige tournee nog riep dat hij die niet meer speelde. Niets is zo veranderlijk als Fischer-Z en John Watts. Deze onvoorspelbaarheid maakte het dan ook tot een fijne show. John doet dan ook aan klantenbinding (niet voor niets gebruikt hij de marketing tool Fischer-Z solo) want hij gaf aan dat ze komend jaar ook nog met een bandbezetting in Amsterdam en Groningen ons komen vermaken.
