Over twee weken is de release van ‘Meteorites’, het twaalfde studioalbum van Echo & The Bunnymen. We hebben er ook dit keer weer vijf jaar op moeten wachten. Want na de succesvolle jaren tachtig duurde het telkens vier, vijf en soms zeven jaar voordat de heren uit Liverpool als band nieuw materiaal uitbrachten. ‘Meteorites’ lijkt het wachten meer dan waard. Want ‘Meteorites’ kan zo maar aansluiten bij het rijtje klassieke albums uit de jaren tachtig. Het lijkt alsof zanger Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant, mannen van het eerste uur, het volle en herkenbare Echo & The Bunnymen geluid hebben teruggevonden. In ieder geval omarmd. Een oude liefde bloeit weer op. Zowel voor de (Britse) pers als oude en nieuwe fans. Want met lovende recensies over de nieuwste single ‘Lovers on the run’ zoals in The Rolling Stone, uitverkochte concerten in Groot-Brittannië, vier miljoen You Tube kijkers naar ‘The Killing Moon’ en bijna 400 duizend ‘likes’ op Facebookpagina, lijkt de band een aan nieuw leven te zijn begonnen.
Deze week onderbreekt Echo & The Bunnymen haar Engelse toernee voor drie Europese optredens in Parijs, Antwerpen en Utrecht. Het optreden in Utrecht gisteren, was één van de laatste optredens in het oude ‘Tivoli’. Een in alle opzichten nostalgische avond met vijftigers op een mistig podium en een stoïcijnsheid die in de jaren tachtig heel gewoon was. Maar eigenlijk valt het met die nostalgie ook wel weer mee. Want de playlist in Utrecht is een passende mix van oude en nieuwe nummers uit het oude en nieuwe tijdperk.
Uiteraard en tot genoegen van met mij het Utrechtse publiek bevat de avond een aantal typische Echo klassiekers als ‘All That Jazz’, ‘My Kingdom’ , ‘Seven Seas’, ‘The Cutter’ en natuurlijk “Killing Moon’ maar bidt ook ruimte aan songs uit het nieuwe tijdperk van na de inslag van ‘Meteorites’ zoals ‘Constantinople’ en ‘New Horizons’. Bij ‘Market Town’ lijkt het alsof de inslag dertig jaar heeft weggevaagd en tijd niet bestaat. Niets is minder waar. Dat realiseren zich ook McCulloch en Sergeant Want de avond kent een passend einde met ‘Nothing ever lasts forever’. Dat geldt voor het oude ’Tivoli’ maar zeker ook voor Echo & The Bunnymen. Geniet ervan zolang het nog kan.
Foto’s (c) Rob Sneltjes
