De film ‘Mooi Geweest – een leven na de Heideroosjes’ is afgelopen zaterdag in theater Dok6 in Panningen in première gegaan. In deze ontwapende film, met een lach en een traan, volgt journalist Leon Verdonschot de vier leden van de Heideroosjes in het eerste jaar nadat zij stopten met de band. De Heideroosjes was Nederlands succesvolste punkband ooit. In 23 jaar tijd gaven de jeugdvrienden uit Horst ruim 1500 concerten in binnen en buitenland en stonden meerdere malen op hoofdpodia van grote Europese festivals. Na deze Limburgse première is er zondag 8 december een Amsterdamse première in de filmzaal van Melkweg. Op donderdag 12 december en zaterdag 14 december te zien op L1 TV.
In het bijzijn van de ‘Roosjes’ zelf, familie, vrienden en trouwe Heideroosjes fans opent Leon Verdonschot de avond. Leon schreef in het verleden al de bandbiografie ‘Teringtyfustakkeband’, maar leerde frontman Marco al eerder kennen toen ze samen op de school voor journalistiek zaten. Die hij overigens wél afmaakte. Met deze film debuteert hij als regisseur. Verdonschot maakte de film samen met producent Hans Heijnen, cameraman Adri Schrover, geluidsman Mark Wessner en editor Ozan Olçay. En leveren samen een ontroerend beeld van het leven ná de hectiek van een band runnen en elke keer weer de touwtjes aan elkaar proberen te knopen. De film is een samensmelting van interviews van de bandleden in hun huiselijke of werkomgeving met legendarische Heideroosjes momenten. De film begint met het allerlaatste optreden in Brussel en eindigt ‘als bruidsbandje’ bij de bruiloft van hun gitarist Frank. De link naar ‘huwelijk’ als metafoor is snel gelegd. Daartussen een krachtige karakterschets van de bandleden tijdens het verdelen van de inboedel van het oefenhok. Zo zien we binnen enkele minuten hoe ieder bandlid denk, maar ook hoe door en door ze elkaar kennen. Een komische ontmoeting met Marco en zijn vader, maakt de film weer even wat luchtiger. Het leven met een knipoog, zoals dat past bij de Heideroosjes.
Na de vertoning krijgt het publiek onder leiding van Frans Pollux de kans vragen te stellen aan Igor, Marco, Fred, Frank of Leon. Zoals werd gememoreerd aan Rowwen Hèze’s “soms is het beter iets moois te verliezen dan dat je ’t nooit hebt gehad”, door Marco Roelofs blijken ze alle vier te kunnen leven met een leven zonder hun band dat 23 jaar hun leven bepaalde. Fred: “nu heb ik opeens tijd voor de Sudoku in de ochtendkrant”. Zo is voor Igor het drummer weer gewoon een hobby geworden en mist Marco zijn neef Eric die alles ten alle tijden voor hem regelden. Het beste besluit was stoppen, daar zijn ze het overeens. Het leverde voor één jaar nog alle energie, niets moest meer. Maar wie weet, want op de vraag “wanneer treden jullie weer op?” Werd door de band geen definitief “nooit meer”geantwoord, maar een politiek tactisch “we sluiten niets uit”.
De Heideroosjes heeft veel voor de bandleden betekend, dat staat na vanavond wel vast. Dat dit geldt ook voor een schare fans. Als de vraag “wat was het allermooiste moment”, wordt terug gekaatst naar een fan in de zaal, wordt deze beantwoord met tranen. Een leven na de Heideroosjes bestaat, maar valt niet mee.
