Na de oprichting van de Stahlzeit als Rammstein tribute in 2005, heeft de band meteen het hoogste doel nagestreefd: niet alleen zo klinken als Rammstein, maar ook er precies zo uitzien. En dat is goed gelukt. Zanger Heli Reißenweber heeft een geloofwaardige gelijkenis met Rammsteins frontman en weet de rauwe dominante stem van Till Lindemann goed te vertolken.
Ondanks de beperkingen van een theaterzaal (met staanplaatsen) en beperkte podiumruimte roept het decor en uitstraling van de mannen een echte Rammstein gevoel op. Gedurende de typische Stahlzeit show wordt het enthousiaste publiek getrakteerd op een 2,5 uur durende metal ervaring compleet met een gigantische vuur(werk) show. Het repertoire van Stahlzeit bevat de hoogtepunten van alle Rammstein albums, inclusief het meest recente materiaal. De zware elektrische gitaar stukken en zang klinken verbluffend goed. Ze komen goed uit de boxen. Hier en daar lijkt het als of ze wat vlugger spelen, dan Rammstein. Het geluid van Rammstein klinkt over het algemeen zwaarder, als een betonnen muur.
Stahlzeit klinkt wat losser. Vooral in de intro’s van sommige nummers (zoals bij het nummer ‘Rammstein’) zijn de klanken minder Rammstein achtig. Misschien dat dit te maken heeft met het feit dat ze optraden met een andere toetsenist dan normaal. De rol van Flake moest worden overgenomen, daar Thilo Weber in het ziekenhuis lag. Het toneelstukje bij o.a. ‘Mein Teil’, waarin Flake in de ketel beland en onder vuur wordt genomen, is voor Rammstein begrippen sober. Waarschijnlijk i.v.m. de veiligheid wordt de vlammenwerper maar even gebruikt en gaat het nummer vlug verder. Ook de vuurwerkboog bij ‘Du Reichst Su Gut’ mist twee stukken vuurwerk. Het nummer ‘Pussy’ biedt “slechts” een schot confetti, waar we als Rammstein fans ladingen schuin gewend zijn. Ondanks de concessies die gedaan moeten worden voor een indoor optreden in een relatief kleine zaal, blijft er meer dan voldoende spektakel over. Wat ik wel miste was de sullige lijdende rol die Flake met zich meedraagt. Daar kan een invaller wat minder aan doen, maar valt wel op.
Ik bewonder Rammstein voor de strakke industriële, bijna militaristische manier van spelen en bewegen. Heli heeft een pakkende expressie in het gezicht, maar beweegt eigenlijk iets te soepel. De show staat verder als een huis, er gebeurt genoeg om van te genieten. De pyrotechnische effecten, de sound en performance, zelfs in een kleine setting, stralen Rammstein uit. Stahlzeit mag zich op recht meten met hun grootmeesters.
