Nog nooit eerder ben ik in de Amstelkerk geweest, terwijl ik wel een groot voorstander ben van rustigere muziek in mooie gebouwen, waar de akoestiek de muziek ondersteunt. En met de akoestiek in de Amstelkerk komt An Pierlé helemaal tot haar recht in deze kerk. Recent is haar jongste album Strange Days uitgekomen, waarvan zij ons een heel aantal van haar songs laat horen.
De Gentse Elke van Love Like Birds trapt deze prachtige avond af. Haar zuivere stem galmt ingetogen en ietwat triestig door de ruimte als zij ons meeneemt met onder andere haar songs Sailerboy, Cold Ground en Heavy Hearts. ‘Het is wel een beetje eenzaam zo alleen op het podium, meestal heb ik mijn vrienden bij me, maar vandaag hebben ze me laten zitten.’ De ironische, van zelfspot druipende en naar mijn mening typisch Belgische toon voor de avond is gezet.
‘Hebben jullie ook zo’n zin in An Pierlé?”roept een enthousiaste Elke na het zingen van haar laatste noot. Ja, ook wij hebben er veel zin in! An komt onder luid gejuich tevoorschijn vanachter een groot rood theatergordijn. Dan neemt ze plaats achter de vleugel, een vleugel die ze maar wat graag zelf zou willen hebben: ‘Een Steinway tegen het lijf lopen, of een oudere rijkere man, maximaal 98 jaar oud die voor mij een Steinway kan kopen.’ De skippybal die dienst doet als pianokruk, blaast An nog maar even op, anders zit ze straks op de grond. An ramt op de toetsen, dreunt op de hamers in de vleugel waardoor het onweert in de Amstelkerk, fluit bij overgang van het ene naar het andere lied, heeft vocale uitspattingen en houdt het publiek goed geboeid. Haar muziek is veelzijdig: op enig moment hoor ik Kate Bush zingen, daarna een jazzy nummer, en dan weer meer droefgeestige songs, zoals over de bombardementen in Dresden (Suburban Skies). Maar bovenal heeft An Pierlé een eigen klank, die theatraal en eigenzinnig aan doet. Het lied Strange Days associeer ik met traditionele Chinese muziek: dezelfde uithalen en toonhoogtes die die muziek ook heeft. Wij fotografen krijgen nog een kort fotomomentje, want boeiender dan dat gaat het volgens An niet worden. Heerlijk, die zelfspot, die overigens niet terecht is, want haar muziek boeit en is afwisselend.
Na de bis speelt An nog een aantal liedjes voor ons, waaronder Such a Shame, een cover van Talk Talk, wat ook op haar nieuwste cd staat. Naar mijn mening klinkt dit totaal vervormde lied uit de mond van An mooier dan het origineel. Als aller- allerlaatste speelt An Mud Stories voor ons, de song waarmee zij bekend werd. Zo is de cirkel rond. Helemaal gaaf, An Pierlé live, in de Amstelkerk!
