De Britse bluesrocker Danny Bryant heeft met 32 jaar al 6 studio albums, 2 live platen en een live-DVD op zijn naam staan. Over een week kan hij de nieuwe en reeds goed ontvangen plaat Hurricane toevoegen aan dit toch al indrukwekkende rijtje. Reden ook om Nederland weer eens aan te doen want de laatste keer is alweer anderhalf jaar geleden, een eeuwigheid voor de trouwe fanschare in ons land.
Samen met nog zo’n 100 mensen zijn wij erbij in het intieme Bluescafe in het centrum van Apeldoorn. Ondanks de toetsen en background vocals op Bryant’s nieuwste album staat hij op het podium zoals we dat al jaren van hem gewend zijn; met zijn onverwoestbare vader Ken Bryant aan zijn zijde op bas en Trevor Barr op drums, die zo soepel drumt dat je het idee krijgt dat het ingewikkelder is een sok aan te trekken. Tot je het zelf probeert natuurlijk.
Met het in de eerste set gespeelde Just As I Am en het nieuwe en wat scherpere Prisoner Of The Blues brengt Bryant direct ten gehore dat hij naast swingende bluesrock ook het spelen van slepende ballads uitstekend beheerst. Zoals vervolgens te horen in zijn meer dan 10 minuten durende versie van Bob Dylan’s One More Cup Of Coffee voelt Bryant haarfijn aan wanneer hij een stilte moet laten vallen en wanneer hij de registers vol moet opengooien. Zijn slepende solo’s kruipen onder je huid en het is dan ook veelzeggend dat het universele kippenvel gebaar meer dan eens werd uitgewisseld.
De eerste set wordt afgesloten met het herkenbare Master Of Disaster en na een korte pauze begint Bryant met Heartbreaker aan een ijzersterkte tweede set. Tijdens het lome en gospelachtige Slow Blues In C is het Bluescafe dan ook fluisterstil, om vervolgens via Tell Me ruim een half uur los te barsten in bluesrock zoals het ooit bedoeld is. Afsluiter en nieuweling Painkiller lijkt al een van de hoogtepunten van het nieuwe album nog voordat het officieel verschenen is.
Al met al blijft Bryant zelfs na vele concerten boeien, getuige ook zijn nieuwe album. Is het binnen het genre vernieuwend? Slaat het nieuwe wegen in? Mwah. Wat Bryant wél als geen ander aantoont is dat er binnen de bluesrock, en in de soms als eenvoudig bestempelde 12 bar blues, ruimte genoeg is voor diepgang en subtiliteit. Je moet het alleen wel kunnen.
Foto’s met dank aan Jack van Dorresteijn (www.jacksblues.nl)
