Sinds [[Hans Teeuwen]] landelijke bekendheid kreeg in 1991 heeft hij een ieder regelmatig verrast met zijn talenten. In 1994 begon hij als soloartiest in het clubcircuit, maar aan het einde van deze reeks stond hij al in de grote zalen. Kenmerkend zijn zijn abrupte overgangen van de ene sketch naar de andere en zijn fascinatie voor de thema’s seks en geweld. In 2006 maakt hij een succesvolle carrièreswitch naar jazz-zanger. In 2007 geeft hij nog wel een aantal optredens in het buitenland, ondanks zijn aankondiging om te stoppen met cabaretvoorstellingen. Het toont lef om in Londen en Edingburgh voorstellingen te doen maar zijn shows worden heel enthousiast ontvangen. Zoals gezegd, in 2006 wordt hij onverwacht jazz-zanger en zingt nummers uit het [[Great American Songbook]]. Zoals hijzelf zegt “liedjes die door anderen al veel eerder, veel vaker en veel beter zijn gezongen”. Maar begeleid door een fantastische band vertolkt hij, naast een aantal eigen nummers, op indrukwekkende wijze liedjes van [[Frank Sinatra]], [[Billie Holiday]] en [[Sarah Vaughan]]. De kritieken zijn dan ook lovend. Nu in 2010 is het tijd voor de tweede cd, “How It Aches”. Op deze cd staan alleen eigen nummers. Enkele ballads, maar het is vooral uptempo jazz. Wederom met dezelfde band bestaande uit Jesse van Ruller (gitaar), Benjamin Herman (saxofoon), Ruben Hein (piano), Kasper Kalf (bass) en Joost Kroon (drums). Een band waar iedere jazz- zanger van droomt.
De avond begint goed met “Give it to me straight”. Een heerlijk nummer, snel en vol met de verwachte energie. De band laat gelijk horen waarom ze zo’n geweldige reputatie heeft. Wie het lukt om goed naar de teksten te luisteren valt op dat Teeuwen zijn gebruikelijke thema’s ook op deze cd volop laat terugkomen. Zoals het nummer “Her Majesty”. Blijkbaar is voor de cd voor een nettere titel gekozen want vanavond heet het simpelweg “I like your cunt”. Het publiek wordt gevraagd om mee te zingen. Eerst de mannen, daarna de vrouwen met een iets aangepaste versie. Omdat we in Amsterdam zijn, mogen mannen eventueel ook met de vrouwen meezingen. De Engelse versie van het nummer “Snelkookpan” wordt met gelach ontvangen, terwijl de hele zaal zijn adem inhoudt als Teeuwen zelf achter de piano kruipt om de ballads “Weak Spot” en “The Worst of Me” te spelen. De variatie is groot en iedereen geniet duidelijk van de show. Want behalve dat er muziek wordt gemaakt, wordt het publiek de hele avond geëntertaind. De cd staat vol met leuke nummers en geweldige muziek. Daarnaast is deze show een regelrechte aanrader als je er een avondje uit wilt.
