Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Jon Allen – The Wolves Are Running
Soms kom je een artiest tegen waarbij je je afvraagt waarom je daar niet eerder naar hebt geluisterd. Jon Allen is daar een treffend voorbeeld van. Met ‘The Wolves Are Running’ geeft hij zijn visitekaartje af en maakt hij nieuwsgierig naar de rest van zijn oeuvre. Opener ‘Roll the Dice’ zet direct de toon. Hier is een muzikant aan het werk die precies weet wat hij wil en hoe hij dat moet overbrengen. Vervolgens zorgt de heerlijke baslijn in ‘After the Flood’ voor een aanstekelijke flow en een totaal andere sfeer dan zijn voorganger. Allens popfolkrock beweegt zich in allerlei richtingen, zonder dat het album aan samenhang verliest. ‘Castles’ roept het gevoel op van een jonge Rod Stewart, uit de periode kort na The Faces. De fraaie regel ‘You can’t win every battle, sometimes you’ve got to walk away’ onderstreept daarbij de kracht van zijn songwriting. Ook muzikaal zijn er herkenningspunten. Zo doet de intro van ‘Fault Line’ onwillekeurig denken aan ‘Sister Morphine’ van The Rolling Stones. Maar bovenal bewijst Allen zich als een begenadigd songsmid, die met afwisseling en overtuiging een boeiend en consistent album aflevert. Een mooi staaltje vakmansschap. (Bart van de Sande) (8/10) (V2 Records)
Eye of Melian – Forest of Forgetting
Met ‘Forest of Forgetting’ levert Eye of Melian een sfeervol folk-album af dat vanaf de eerste noot ademt met een bijzondere, bijna sprookjesachtige rust. De composities zijn opgebouwd rondom akoestische instrumenten en subtiele strijkers, waarbij de muziek opvallend veel ruimte krijgt om te ademen. In de betoverende titeltrack ‘Forest of Forgetting’ hoor je precies wat dit project zo uniek maakt: de stilte tussen de noten is minstens zo belangrijk als de melodie zelf. Het nummer ‘The Silver Mist’ sluit hier naadloos op aan met prachtig gelaagde vocalen die uiterst organisch samensmelten met het traditionele gitaarspel. De band haalt hoorbaar inspiratie uit Ierse folktradities, maar weet daar een geheel eigen, serene draai aan te geven. Nergens vervalt het album in overbodige opsmuk of snelle effecten. Het is een beheerst en oprecht album dat vraagt om aandachtig luisteren. (Cian Murphy) (8/10) (Napalm Records)
Sever – Another Nightmare
Sever slaat genadeloos toe met ‘Another Nightmare’, een gitaarplaat die doordrenkt is van brute energie en loodzware riffs. Vanaf de allereerste seconde beukt de band er ongenadig hard op los met de brute single ‘Another Nightmare’, waarop beukende drums en scheurende gitaarlijnen de kamer in geknald worden. Geen flauwekul of gepolijste studio-trucs hier, maar gewoon een muur van geluid die recht in je gezicht explodeert. De track ‘Darkest Hour’ doet daar nog een schepje bovenop met verwoestende breaks en een zanger die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt. Het klinkt allemaal lekker rauw, opzwepend en doordrenkt met pure rock-‘n-roll-attitude. De productie is vettig en ongepolijst, precies zoals een echte gitaarplaat hoort te klinken. Sever laat hiermee zien hoe je zware muziek hoort te maken: hard, direct en zonder enige spijt. Dit is een schijf die je gewoon keihard op moet zetten. (Anton Dupont) (8/10) (Eigen productie)
Mötley Crüe – Too Fast For Love 45th Anniversary Limited Edition Box Set
Platenmaatschappij BMG brengt het legendarische debuutalbum wat uitkwam in 1981 via hun eigen opgerichte platenlabel Leathür Records uit in een wel heel uitgebreide boxset met veel geluidsdragers (5 elpees, 1 7-inch vinyl single, 1 CD met daarop de geremasterde 10-track Leathür Records versie en de allereerste demotape uit 1981), ook bevat de box een hoop beeldmateriaal wat nog nooit eerder is uitgebracht. De muziek op ‘Too Fast For Love’ hoef ik niet meer te bespreken. Een energieke mix van smerige rock-‘n-roll, pakkende glamrock met een schijt aan alles en iedereen punk-attitude. Fans moeten wel diep in de buidel tasten maar krijgen zeker waar voor hun geld. (Ad Keepers) (8/10) (BMG)
Sufjan Stevens – Worst Christmas Ever!
Enige terughoudendheid is op zijn plaats wanneer een artiest van naam een kerstalbum uitbrengt. Sufjan Stevens heeft echter altijd zijn eigen muzikale koers gevaren en wist hij te verrassen met werk dat soms wat minder toegankelijk of begrijpelijk was, maar altijd zijn eigen visie weerspiegelde. Ook met kerst heeft Stevens een bijzondere band. Wat in 2001 begon als een persoonlijk kerstcadeau, groeide door de jaren heen uit tot een jaarlijks ritueel, met inmiddels een indrukwekkend kerstrepertoire als resultaat. Mocht Stevens ooit besluiten al zijn kerstliedjes in één box uit te brengen, dan kom je de kerst moeiteloos door. Voor nu moeten we het doen met de compilatie ‘Worst Christmas Ever!’. Naast klassiek aandoende uitvoeringen van ‘Joy to the World’ en ‘Auld Lang Syne’ bevat het album ook potentiële kerstklassiekers, waaronder het prachtige ‘Sister Winter’. Wie niet altijd raad weet met het reguliere werk van Stevens, maar eens iets anders wil horen dan ‘Last Christmas’, kan met dit album gerust uit de voeten. Het is een sfeervolle verzameling, voortgekomen uit een mooie traditie. Alleen dat gegeven maakt het al een aangename soundtrack voor de koude winterdagen. Haal de warme chocolademelk en de snert maar alvast tevoorschijn! (Bart van de Sande) (8/10) (Asthmatic Kitty Records)
