Je zou denken dat een band die al dertig jaar bestaat het rustiger aan gaat doen. De Amsterdam Klezmer Band bewees zaterdagavond in de kleine zaal van Muziekgebouw Eindhoven precies het tegenovergestelde. Het werd een avond vol vaart, Jiddische humor en zelfs op het einde een vleugje dans.
Frontman Job Chajes, de sympathieke altsaxofonist en blufrapper, kwam op, strak gekleed in een overjas die na twee nummers uitging. Achter hem schaarden zich drummer Mischa Porte, contrabassist Jasper de Beer, trombonist Joop van der Linden, klarinettiste Janfie van Strien en accordeoniste Ellen van Vliet. Vanaf de allereerste instrumental zat er direct vaart in. De solo’s gaven het concert meteen elan, en de zaal had al na een paar minuten door dat dit wederom een feestje zou worden.
Na de tweede instrumental volgde het eerste praatje. Chajes was blij weer in Eindhoven te zijn om het dertigjarig jubileum te delen, en het publiek begroette hem als een oude vriend. Hij blikte terug op de beginjaren, toen de band nog een trio was dat bij elkaar zat te bepalen welke kant het op moest. Sindsdien werd het trio een band en trad de groep over de hele wereld op, en dat die weg via dit podium liep, werd luid toegejuicht. Dat er in dertig jaar het nodige is veranderd, bleek ook uit de bezetting. Van de oorspronkelijke formatie zijn naast Chajes alleen Van Strien, Van der Linden en De Beer nog over. Accordeonist Theo van Tol overleed helaas in 2023 en werd opgevolgd door Ellen van Vliet, terwijl trompettist Gijs Levelt en percussionist en zanger Alec Kopyt de band vorig jaar verlieten. Met Mischa Porte achter het drumstel klinkt de groep er niet minder energiek om.
De band speelde een flink deel van het nieuwe album ‘Diaspora’, maar liet ook oud werk niet liggen. ‘Everybody (On The Dancefloor)’ was een van de eerste nummers van de avond, en ‘Geheim in de Pijp’ (van de cd ‘Fortuna’) werd door Chajes in een ska-ritme gegoten. Tussendoor legde hij uit wat klezmer eigenlijk is, en dat de Amsterdam Klezmer Band strikt genomen geen traditionele klezmer speelt, omdat er drums bij zitten, en die bestonden nog niet toen het genre werd uitgevonden. Als bewijs volgde een traditional van Abe Schwartz’s Orchestra, ‘Unzer Toirele’, gespeeld zoals het toen klonk: met mandoline, accordeon, trombone en drumstokjes in plaats van een drumstel. De Beer wisselde de contrabas intussen af met de gitaarbanjo, Van der Linden blies zijn trombone vol karakter en Van Vliet en Van Strien zorgden met accordeon en klarinet voor de onmiskenbare klezmerkleur.
Chajes vertelde openhartig dat muziek voor hem de manier is om zijn verhaal kwijt te kunnen. Anderen gaan naar de synagoge of de kerk, maar hij gelooft niet in een God en doet het met muziek. Het nummer dat hierover ging kondigde hij aan onder de verkeerde titel, waarna hij zichzelf verbeterde: ‘Vrijdag’ moest het zijn. “Tsja, dat staat op de setlist, dus wordt het ‘Vrijdag’.” De zaal lag in een deuk. Een instrumentaal contrabasstukje van De Beer vormde de intro, waarna Chajes in zijn herkenbare Amsterdamse zigeunerstijl de rap voor zijn rekening nam van de aanstekelijke publieksfavoriet afkomstig van het geweldige album ‘Oyoyoy’, uit 2016.
Daarna volgde onder meer ‘Shmues mit’n Rebbe’ van ‘Diaspora’. Veel stukken zijn door de band zelf geschreven en zitten dicht tegen rap aan, “…ehm, Klezmer bedoel ik”, grapte Chajes. Een ander nummer, een cover van Mickey Katz, deed hem denken aan circusmuziek, maar de band heeft het vertaald naar echte klezmer, hoewel ze hun geluid zelf vaak Fusion Klezmer noemen, met Chajes’ rapstijl als Amsterdamse Blufrap. Een betere omschrijving is nauwelijks te bedenken.
Bij ‘Grandma’s Dreidel’ werd Chajes uitdagend richting het publiek: als ze terug in Amsterdam waren, zouden ze vertellen dat Eindhoven te gek was, mits de zaal zich wat meer liet horen. Dat liet het publiek zich geen tweede keer zeggen. Er volgde een drumsolo van Mischa Porte, en met ‘Diaspora Tanz’ ging het dak er nog verder af.
Een van de beste grappen kwam tegen het einde. Achter in de kleedkamer lag volgens Chajes al een contract voor de komende dertig jaar klaar, dat ze straks gingen tekenen. Als we de energie van deze avond als maatstaf nemen, mogen ze dat gerust doen.
Het slotakkoord was een feest op zich. De eerste toegift werd in speedtempo gespeeld zonder dat de band van het podium ging. Na één nummer verdwenen de muzikanten even, om daarna terug te keren voor nog een extra toegift: een akoestisch rapgedicht en een slotnummer, terwijl het publiek bleef staan, meeklapte en danste. De allerlaatste toegift, ‘deze dans’, maakte het feest compleet.
De Amsterdam Klezmer Band wil samen met zoveel mogelijk mensen het leven vieren door middel van muziek. Zaterdagavond in Eindhoven is dat opnieuw gelukt. Dertig jaar en geen greintje vermoeid: op naar de volgende dertig, het contract ligt klaar!