Sour Widows begon bijna tien jaar geleden in de Bay Area als trio en is inmiddels een duo van Maia Sinaiko en Susanna Thomson. De band startte toen Thomsons moeder net ziek was geworden, en dat verdriet is nooit helemaal weggegaan. Na twee ep’s en het debuut ‘Revival of a Friend’ uit 2024 komt nu ‘Sigil’. Het is het eerste album sinds het vertrek van een bandlid en het eerste bij Julia’s War. Producer Melina Duterte, beter bekend als Jay Som, nam het op in het centrum van Los Angeles.
De titel komt uit een droom van Thomson over het maken van een plaat die ‘Sigil’ heette. De opener, ook ‘Sigil’, gaat terug op een nachtmerrie van Sinaiko waarin de wereld verdwijnt in een zwart gat. Er gebeuren verschrikkelijke dingen op dit album. Een genocide laat lichamen achter in de zon, mensen worden geslagen en klein gehouden, en toch komt het geheel uit bij hoop die je niet cadeau krijgt maar moet afdwingen. Het klinkt zwaar, en dat is het ook, maar het blijft niet in de put hangen.
De muziek is daarvoor rauw genoeg. ‘Sigil’ opent met een huilende cello en zet je meteen in een kamer waar iets mis is. ‘Her Garden’ is teder en koppig tegelijk, en bouwt uit naar een climax waarin het orgel losbarst. ‘Lucky Star’ is de ruwe uitbarsting van de plaat, een nummer dat op droomachtige coupletten begint en eindigt in schurende elektronica, noisy haken en een refrein dat je in een zaal vol zwetende mensen wilt meebrullen. Sinaiko noemt het zelf een spreuk om je droom te laten uitkomen. ‘Blood In The Grass’, de eerste single, is een groot uitgesponnen nummer over gekozen familie en vrienden die er zijn als het pijn doet. ‘Choke Chain’ lummelt voort op zware gitaren en marcherende drums en speelt met het geweld en de zachtheid van seks, zonder daar excuses voor aan te bieden. Afsluiter ‘Wounds Of Purification’ is akoestisch, met een viool die eronder kreunt, en laat de rook langzaam optrekken.
Wat opvalt is hoeveel meer er klinkt dan op het vorige album. Cello, viool, orgel en elektronica zijn nieuwe kleuren voor de band, en ze zitten niet voor de sier in de mix. De nummers draaien onverwachte bochten en hebben een urgentie alsof Sinaiko en Thomson iets te melden hebben dat niet kan wachten. Dat maakt de plaat ongemakkelijk waar nodig en mooi waar het kan. De verwijzingen naar Big Thief en Angel Olsen liggen voor de hand, maar Sour Widows klinkt vooral als zichzelf, met meer tanden dan voorheen.
Heeft het album zwakke plekken? Mogelijk laat de zware thematiek hier en daar weinig ruimte voor lucht, en wie het liefst zacht en vrolijk luistert, zal moeite hebben. Maar een plaat die iets durft te zeggen over wreedheid en toch hoop vindt, mag best wat schuren. ‘Sigil’ is geen gezellige luisterplaat. Het is een eerlijk, hard en soms prachtig album van een band die sterker is geworden door wat ze verloor. (8/10) (Julia’s War)