De Amerikaan Gavin DeGraw behoeft eigenlijk geen introductie, maar voor wie hem niet direct kunnen plaatsen noem ik zijn twee grootste hits ‘I Don’t Wanna Be’ en ‘Not Over You’. Die zullen de meeste wel kennen. De.013 bleek dan ook goed gevuld op de maandag. Enkel het balkon bleef dicht.
De Zuid-Afrikaanse singer-songwriter Sven Cilliers mocht openen. Met zijn gitaar bleek het lastig om de hele zaal bij zijn optreden te houden. Zeker wat meer naar achteren overstemde het asociale gelul van de “muziekliefhebbers”. Gelukkig liet de zanger zich niet van zijn stuk brengen en zette een prima opwarmer neer. Wellicht is de main van 013 nu nog wat te veel, want eerder deze maand in de kleine Effenaar bleek het publiek wel te willen luisteren naar deze jonge muzikant.
Gelukkig was dat een stuk anders bij de hoofd act van de avond. Met het toepasselijke ‘Leading Man’ trapte DeGraw en zijn band de avond af. Waar je bij dit eerste nummer nog merkte dat de zaal nog wat moest loskomen, duurde dat niet lang. Grote hit ‘Chariot’ werd gelijk als tweede erin geknald en zo veranderde de 013 in een mum van tijd in een meerstemmig koor. Daarnaast vroeg DeGraw dan wel niet een van zijn bandleden veelvuldig om mee te klappen in het begin van de avond.
Het publiek wist hem zelfs te verrassen toen hij vertelde dat hij een nummers als ‘Country Roads’ wilde maken. ”Jullie ken het vast wel” alvorens hij en de zaal het samen begonnen te zingen. DeGraw was alleen nog niet bekend met de versie van Hermes House Band. Het ”La La La” gedeelte verraste hem in positieve zin en sprong vanachter zijn keyboard vandaan om mee te dansen. Hij vond het zichtbaar prachtig en het duurde dan ook even voor de lach verdween en hij zijn verhaal afmaakte over ‘Ford’. Wat zijn John Denver nummer moet zijn, maar een stuk meer weg heeft van ‘Games People Play’, wat we vooral kennen van Inner Circle.
Daarna werd het gas terug genomen met als een van de hoogtepunten het prachtige ‘Freedom (Johnny’s Song)’ van zijn laatste album. Het kreeg de zaal stil en maakte door het persoonlijke verhaal extra indruk. Natuurlijk konden nummers als ‘Follow Through’ niet ontbreken en rekenen op het meeste respons uit de zaal.
Het einde van de reguliere set werd afgesloten met ‘Not Over You’, wat blijft dat toch een heerlijk nummer. Bleek ook na afloop waar het nog veelvuldig bij het teruglopen naar de auto voorbijkwam links en rechts. De toegift opende met ‘With A Little Help From My Friends’ in de Joe Cocker uitvoering waarna hij zich ook nog een stukje waagde aan Pink Floyd’s ‘Comfortably Numb’. Die ging dan weer moeiteloos over in zijn grootste hit en ideale afsluiter ‘I Don’t Wanna Be’ wat luidkeels mee werd gezongen. Na een oorverdovende ovatie en een mooi gebaar op het podium waar iedereen elkaar de hand schudde en omhelsde wat voor sterke show ze hadden neergezet, kon iedereen met deze heerlijke start de rest van de week tegemoet gaan.
Foto’s (c) Jayno Berkhoudt
