Bij aankomst bij poppodium De Bosuil in Weert stond het publiek al in een rij buiten te wachten tot de deuren opengingen. Een goed voorteken, want het beloofde een avond vol Southern Rock te worden. Bij binnenkomst bleek bovendien dat het balkon geopend was. Een duidelijk signaal dat Robert Jon & The Wreck, ondanks het ontbreken van echte hits of brede radio-exposure, inmiddels een stevige reputatie heeft opgebouwd met zijn liveoptredens. Er bleek dan ook een grote groep liefhebbers aanwezig voor het betere Southern Rock-werk.
Hoewel de zaal om 20.00 uur openging, zou Robert Jon & The Wreck pas om 22.15 uur zijn opwachting maken. Het Nederlandse Southern Rock-gezelschap Copperhead County had die avond de eer om het publiek alvast op te warmen.
Sinds 2018 timmert de band aan de weg en bracht ze twee albums uit, waarbij de focus volledig ligt op Southern Rock, met invloeden van bands als Blackberry Smoke, The Allman Brothers Band en Lynyrd Skynyrd. Niet de minste namen, die later op de avond nog menigmaal door de hoofden van het publiek zouden schieten.
Met het enthousiaste ‘Enjoy the Ride’ trapte Copperhead County af. Genieten van de rit deed het aanwezige publiek dan ook. Al was het soms kijken als een hert in de felle koplampen, doordat de podiumverlichting recht in de ogen van de bezoekers op het balkon scheen. Een aandachtspunt waar meer poppodia niet altijd even goed raad mee weten.
Zanger Corvin Silvester had precies de juiste uitstraling voor een Southern Rock-band en had met zijn verschijning zo kunnen aansluiten bij de nostalgische bezetting van The Doobie Brothers. Na een aantal keer te hebben gevraagd of het publiek zin had in Robert Jon & The Wreck, speelde Copperhead County de set uit en maakte de band plaats voor de hoofdact.
Daarbij werd het drumstel vrijwel geruisloos naar de achtergrond afgevoerd en vanuit de hal het drumstel van de drummer van The Wreck naar binnen gereden. Een prima staaltje van niet harder werken, maar slimmer!
Om 22.15 uur was het dan eindelijk zover. Met spots aan weerszijden van de zaal, die subtiel herinnerden aan ‘Luisteren of Fluisteren’, was het aan Robert Jon & The Wreck om het muzikale feestje verder uit te bouwen.
Met alle respect voor de muzikale kwaliteiten van Copperhead County werd bij de eerste noten meteen duidelijk dat er nu uit een heel ander vaatje getapt zou worden. De dynamiek, het zelfvertrouwen en de routine waren onmiskenbaar. Vanaf het begin gaf de band het gevoel dat hier een gezelschap stond dat de pannen van het dak zou spelen.
Frontman Robert Jon, met zijn ZZ Top-baard, lange gestalte en nonchalante podiumpresentatie, was het vertrouwde middelpunt. Drummer Andrew Espantman gaf meteen zijn visitekaartje af. Van een afstand, met zijn lange, sluike, donkere haren en cowboyhoed, deed hij in het donker zowaar denken aan Famke Janssen achter het drumstel. Een opmerkelijke vergelijking, maar het beeld bleef hangen.
Bassist Warren Murrel zette zijn donkere zonnebril op en nam de typische, soepele houding aan die je bij een bassist verwacht. Die pose zou hij gedurende het hele optreden niet meer verlaten.
Toetsenist Jake Abernathie, die zich recent bij The Wreck heeft aangesloten, nam zijn positie in en zou gedurende het concert, samen met gitarist Henry James Schneekluth, een flinke duit in het zakje doen. Vooral Schneekluth stal meermaals de show en kreeg van Robert Jon alle ruimte om dat te doen.
Wat een gitarist! Het leek wel alsof Prince een liefdesbaby had gekregen en hem Henry James Schneekluth had genoemd. Met zijn uitstraling was de vergelijking met de paarse legende snel gemaakt.
Het ogenschijnlijke gemak waarmee Schneekluth het geluid van Robert Jon & The Wreck van kleur en karakter voorzag, was indrukwekkend. Zonder ook maar een moment potsierlijk te worden, wist hij zijn gitaarspel steeds naar een hoger niveau te tillen. De spotlights werden dan ook meermaals terecht op hem gericht.
Toch bleef Robert Jon de man om wie het allemaal draaide. Met zijn ruwe bolster, blanke pit-uitstraling en karakteristieke stem liet hij horen hoe Southern Rock hoort te klinken. Stoer, doorleefd en met voldoende gevoel om de muziek meer te laten zijn dan alleen een stevige muur van gitaren.
Het blijft mooi om te zien hoe een band die bij het grote publiek niet direct bekend is en nauwelijks op brede radio-airplay kan rekenen, toch een dergelijke menigte naar De Bosuil weet te trekken. Het onderstreept dat een sterke live-reputatie minstens zo waardevol kan zijn als een reeks radiohits.
Ook bij een volle zaal weet De Bosuil de sfeer goed vast te houden. Daarbij verdient niet alleen de programmering een compliment, maar ook het personeel en de vrijwilligers, die zorgen voor een hartelijke ontvangst. Geen afstandelijke benadering, maar mensen die dicht bij het podium staan en bijdragen aan de gemoedelijke sfeer die het poppodium kenmerkt.
Na nummers als ‘Red Moon Rising’ en de meezinger ‘Oh Miss Carolina’ begon het optreden toch richting zijn einde te gaan. Vooral bij die laatste song genoot Robert Jon zichtbaar van het publiek, dat uit volle borst meezong. Het was een mooi moment waarop band en zaal elkaar vonden.
Maar voordat de avond definitief werd afgesloten, volgde nog een episch muzikaal hoogtepunt. De uitgebreide uitvoering van ‘Life Between the Lines’ riep herinneringen op aan ‘Free Bird’ van Lynyrd Skynyrd. Een lang uitgesponnen, meeslepende finale die wat mij betreft rechtstreeks de Top 2000 in mag. Wie weet krijgt het nummer aan het einde van het jaar nog een plekje in de lijst.
Afsluiter ‘Do You Remember’ sloot daar vrijwel naadloos op aan en stuurde het publiek met een voldaan gevoel huiswaarts.
Muzikaal werd er deze avond uitstekend gedineerd: Copperhead County serveerde een smakelijk voorgerecht, waarna Robert Jon & The Wreck een exquise hoofdgerecht op tafel zette. Met een stevige portie Southern Rock, indrukwekkend gitaarwerk en een frontman die zijn publiek moeiteloos inpakt, was dit een avond om van na te genieten.
Chapeau voor de kok!