Nog voordat de eerste noot klonk, was duidelijk dat dit geen concert werd waarin vier musici netjes hun beurt afwachtten. DaughterDaughter stond op het podium als een organisme: vier eigenzinnige stemmen die elkaar aftastten, uitdaagden, onderbraken en soms onverwacht vonden. Amalie Dahl en Camila Nebbia stonden met hun saxofoons naast elkaar. Elisabeth Coudoux had haar cello bij zich en Sun-Mi Hong zat achter de drums. Vier musici uit verschillende hoeken van de Europese avant-garde, ieder met een uitgesproken eigen taal, die elkaar het afgelopen jaar als collectief hadden gevonden.
Vanuit geschreven composities werd vrij geïmproviseerd, waardoor een mix ontstond die zowel toegankelijk als avontuurlijk was. Krachtige melodieën en heldere vormen wisselden af met abstractere passages, met volop ruimte voor improvisatie en de individuele stem van elke speler. Het kwartet speelde eerder die maand op het Saalfelden Jazz Festival in Oostenrijk en trad daarna op in Berlijn, voordat de band voor het eerst in het Bimhuis te horen was.
Die vanzelfsprekende aandacht voor elkaar was niet vreemd bij vier musici die hun sporen ruimschoots hadden verdiend in verschillende Europese scenes. Sun-Mi Hong, geworteld in de Amsterdamse jazzwereld, bracht met haar eigen kwintet een opvallend persoonlijke combinatie van ritmische scherpte en openheid. Ze won de SENA Dutch Jazz Competition, ontving een Edison-nominatie voor haar album ‘A Self-Strewn Portrait’ en werd op North Sea Jazz onderscheiden met de Paul Acket Award.
Amalie Dahl, geboren in Denemarken en woonachtig in Oslo, maakte naam met haar kwintet Dafnie en won in 2024 een Danish Music Award Jazz. Daarnaast was ze actief in het gezelschap van Ingebrigt Håker Flaten, onder meer in Knarr en Treen. Haar spel stond voor een persoonlijke benadering van geïmproviseerde muziek, zowel vrij als tonaal verankerd.
Camila Nebbia, afkomstig uit Buenos Aires en inmiddels gevestigd in Berlijn, bewoog zich moeiteloos tussen improvisatie en hedendaagse muziek. Op haar soloalbum ‘una ofrenda a la ausencia’ combineerde ze gesproken woord met korte, indringende saxofoonstukken, een plaat die door The New York City Jazz Record werd omschreven als een innerlijk en persoonlijk album. Nebbia werd inmiddels meerdere jaren op rij genomineerd voor de German Jazz Prize.
Elisabeth Coudoux, geboren in Keulen, had daar jarenlang haar eigen terrein ontwikkeld tussen vrije improvisatie, nieuwe muziek en jazz. Op haar cello combineerde ze het ruisende met het melodische en bouwde ze een geheel eigen stem op, als soliste en als leidster van haar eigen ensembles.
Het Bimhuis, dat met DaughterDaughter zijn nieuwe seizoen opende, kreeg daarmee een passend visitekaartje voor het komende programma.
Foto’s (c) Eric van Nieuwland, thedigitalphotoexperience.nl
