Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Billy Strings – So Much For Goodbyes
De fenomenale bluegrass-virtuoos Billy Strings toont op ‘So Much For Goodbyes’ wederom zijn buitengewone beheersing van het traditionele snaarinstrumentarium. Op indrukwekkende wijze weet hij klassieke rootsmuziek te combineren met een eigentijdse, bijna progressieve benadering van het genre. De titeltrack ‘So Much For Goodbyes’ schittert door het razendsnelle, doch uiterst gecontroleerde plukwerk op de akoestische gitaar, ondersteund door strakke banjo- en mandolinepartijen. Op het melancholische ‘Lonesome Trail’ bewijst Strings bovendien dat hij als vocalist aanzienlijk is gegroeid; zijn stemgeluid draagt het nummer met een authentieke, warme snik. Hoewel het album tekstueel soms wat neigt naar beproefde plattelandsthematiek, blijft de muzikale uitvoering van een uitzonderlijk hoog niveau. De balans tussen enerzijds virtuoos samenspel en anderzijds toegankelijke songstructuren maakt dit werkstuk geschikt voor een breed publiek. Het album vormt een uitstekende, inhoudelijk verantwoorde representatie van de moderne Amerikaanse folk- en bluegrassbeweging die momenteel een sterke heropleving doormaakt op de internationale podia. (Tobias Braun) (8/10) (Reprise Records)
Boy Harsher – Get Mean
Met ‘Get Mean’ schuift Boy Harsher opnieuw een uiterst donkere, broeierige electropop-plaat de ether in. Het duivelse producerduo tilt hun kenmerkende darkwave-sound op nummers als ‘Get Mean’ naar een ongekend niveau van onderstroomse spanning. De meeslepende zanglijnen zweven mysterieus boven onderkoelde synths en dwingende basloopjes die feilloos refereren aan ‘Lesser Man’. Het geluid is elegant geproduceerd, doordrenkt met een kille, bijna filmische esthetiek die de luisteraar direct meeneemt naar de schaduwen van de nachtclub. Single ‘Machinery’ demonstreert hoe verfijnd en doelgericht het paar te werk gaat; elke puls is precies geplaatst, elke frequentie doordacht. Waar vergelijkbare acts vervallen in clichématige industrial trucs, behoudt deze release een verheven, journalistiek boeiende balans tussen avant-garde elektronica en pakkende arrangementen. Een fascinerend en uiterst stijlvol werkstuk dat de duistere kant van de synthpop meesterlijk vormgeeft. (Elodie Renard) (8/10) (Nude Club)
Ty Segall – Chrome
Garagerock-veelvraat Ty Segall levert met ‘Chrome’ weer een flinke dosis ronkende versterkers en schurende melodieën af. Op tracks zoals ‘Chrome’ en de energieke single ‘Fuzz Brain’ klinkt het allemaal vertrouwd ruw en vrolijk rommelig. Toch roept deze release ook wat vragen op als we kijken naar zijn gehele oeuvre, waaronder ‘Melt’. Waar de Amerikaan op eerdere platen nog weleens verraste met psychedelische bokkensprongen of akoestische uitstapjes, voelt dit album tekstueel en compositorisch bij vlagen een tikkeltje routineus aan. De overstuurde gitaren beuken lekker door, maar de pakkende hooks die zijn beste werk kenmerken ontbreken hier en daar. De productie schuurt aangenaam aan de oppervlakte, al kan dat niet helemaal verhullen dat enkele songs ietwat formulematig in elkaar steken. Het blijft een vermakelijke luisterervaring voor de fans van het genre, maar binnen de indrukwekkende discografie van de muzikant is het een vrij veilige middenmoter geworden. (Anton Dupont) (6/10) (Drag City)
The Linda Lindas – Gotta Get Out
Het tienerkwartet The Linda Lindas brengt met ‘Gotta Get Out’ een nieuwe lading energieke punkrock. De meiden uit Los Angeles klinken natuurlijk weer erg enthousiast op single ‘Resolution’, waarin snelle drums en strakke gitaarriffs de toon zetten. Toch valt op dat de liedjes ditmaal iets minder spontaan aanvoelen dan op het debuutalbum. De tracks lijken soms een beetje te veel op elkaar gebouwd volgens een vaste formule, waardoor nummers als ‘Losing Game’ helaas wat in herhaling vallen. Hoewel de vrolijke samenzang nog altijd aanstekelijk werkt, had het tekstueel allemaal wel iets meer diepgang mogen hebben. De productie klinkt opvallend gepolijst en glad, wat het ruwe punkrandje dat ze juist zo charmant maakte een beetje wegneemt. Het is absoluut geen slechte plaat en het luistert prima weg, maar echt verrassen doen ze dit keer helaas niet. Het voelt als een wat veilige stap vooruit op de muzikale ladder, waar een vleugje meer risico het geheel veel spannender had gemaakt. (William Brown) (6/10) (Epitaph)
Interpol – This Mirror Weighs a Ton
Met ‘This Mirror Weighs a Ton’ bewijst Interpol dat hun kenmerkende post-punkgeluid nog altijd staat als een huis. Gitarist Daniel Kessler weeft op de single ‘This Mirror Weighs a Ton’ maaiende rifs aan elkaar met het melancholische, gortdroge stemgeluid van Paul Banks, wat direct reminiscenties oproept aan hun vroegere meesterwerk ‘Turn On the Bright Lights’. Hoewel de heren het muzikale wiel nergens opnieuw uitvinden op opvolgende nummers als ‘Shadows Fall’, straalt de hele plaat een strakke, onderkoelde klasse uit die geen moment verveelt. Waar veel tijdgenoten worstelen om relevant te blijven, levert het trio hier een buitengewoon solide en gefocuste verzameling songs af. De stuwende baslijnen en broeierige ritmes houden de spanning continu op het scherpschuttersniveau dat we van ze gewend zijn. Het is geen revolutionaire stap voorwaarts, maar puur op vakmanschap en sfeer overtuigt dit album moeiteloos van de eerste tot de laatste seconde. Een heerlijk meeslepende toevoeging aan het oeuvre van de band. (Cian Murphy) (7/10) (Matador Records)
