Op een broeierige dinsdagavond stond de Amerikaanse rockband Extreme op het programma van de Tilburgse 013. De band die in begin jaren 90 een monsterhit scoorde met hun ballad ‘More Than Words’. Daarnaast had de band ook nog successen met een paar andere songs, maar zo groot als die ene werd het niet. Nu bracht de band een paar jaar geleden na een lange studiostilte weer een plaat uit, die ook op de backdrop te zien was. Hieruit kon het publiek dus al opmaken dat er ongetwijfeld nummers van ‘Six’ voorbij zouden komen.
Zonder voorprogramma en maar vijf minuutjes later dan gepland kwam iets over acht de band op en startte met een tweetal nummers van ‘Extreme II: Pornograffitti’. Met ‘It(’s A Monster)’ en ‘Decadence Dance’, die moeiteloos in elkaar over gingen, opende de band sterk en vooral vol energie de avond. Die energie zou de hele avond, met uitzondering van die ene ballad, hoog blijven. Gary Cherone liep, of ja sprong, viel, rende, danste de hele show het podium over als een echte frontman en zorgde ervoor dat het publiek continu bij de show betrokken bleef. Daar waar de vocalen het inmiddels af en toe ietwat laten af weten, had Cherone vandaag de kracht en reach zoals we van hem kennen. Ook grote shout out naar bassist Pat Badger die naast het feilloos spelen van zijn instrument ook imponeerde met zijn vocals.
Natuurlijk kan ook gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt niet onbenoemd blijven. Ook hij imponeerde met zijn ijzersterke vocals maar overklast alles en iedereen met zijn gitaarspel. Zoals in elke Extreme show was er meer dan voldoende ruimte in en tussen de nummers voor de meestergitarist om zijn kunst te vertonen, tot groot genoegen van de zaal. Niet alleen de solo’s, intermezzo’s en hits werden vol enthousiasme ontvangen door het aanwezige publiek, ook de nieuwe nummers deden het goed. Toch een wat andere sound dan wat we gewend zijn.
Het blokje met het ‘nieuwe’ ‘Other Side Of The Rainbow’ en klassieker ‘Hole Hearted’ liet zien hoe ze het nog altijd in zich hebben om catchy songs te schrijven. Hierna vertelde Bettencourt, die vooral het spreken tot het publiek op zich nam, dat ze nu op het punt in de set waren gekomen waar hij het meeste naar uit keek: hij mocht eindelijk even zitten. Inmiddels bijna 60, al zag je dat er nog niet bijna aan af. Toen wist het publiek ook hoe laat het was. Na een fenomenaal stukje gitaarvirtuositeit op de akoestische snaren, kwam ook een tweede stoel vooraan het podium te staan. ‘More Than Words’ kwam er aan, al geinden ze eerst door ‘Stairway To Heaven’ in te zetten.
Verder vroeg Bettencourt het publiek nog even om lang zal ze leven te zingen voor zijn jarige zoontje. Het werd bijna nog harder gedaan dan het meezingen van de hits. Het heerlijke ‘Get The Funk Out’ zorgde voor de afsluiting van de reguliere set, nog een keer dik knallen, meezingen en dansen. Ook Cherone ging daar onvermoeibaar mee door.
Na een kleine pauze kwam de band terug om leadsingle ‘Rise’ van het laatste album te spelen en een eerbetoon aan de man waarmee het begon. De onlangs overleden Ozzy Osbourne werd geëerd, wat mede door de aanwezigheid van Bettencourt op ‘Back To The Beginning’ een extra lading kreeg. De meeste grote klappers uit het repetoire van Osbourne en Black Sabbath passeerden de revue, wat zorgde voor één laatste verbroedering tussen band en publiek. Daarna was het na bijna twee uur toch echt afgelopen. Er werd nog lang geapplaudisseerd en ook Extreme bleef nog een tijde op het podium om het publiek te bedanken voor de energieke avond.