Met zijn nieuwe album Pompadour op zak tourt singer-songwriter Wouter Hamel momenteel langs het Nederlandse clubcircuit. Zijn een-na-laatste optreden gaf hij in het Rotterdamse LantarenVenster waar de zanger de songs van zijn vierde plaat presenteerde. Dat leverde een kostelijk concert op met een sterk 80’s sentiment.
Wouter Hamel maakt in 2007 zijn entree met de succesvolle cd Hamel en slaat daarmee een brug tussen pop- en jazzliefhebbers. Een lijn die hij consolideert met het geslaagde Nobody’s Tune. Op de derde cd Lohengrin komt de singer-songwriter in Hamel prominenter naar voren in prachtige songs die meer naar de popkant hevelen. Met Pompadour maakt de zanger muzikaal een vette knipoog naar de jaren 80, terwijl het geluid toch ook weer opmerkelijk fris klinkt.
Speels
In LantarenVenster vallen meteen de speelse elektronische toetsenpartijen van Thierry Castel op die zo herkenbaar zijn in veel jaren tachtig hits. Daarmee verschuift het semi-akoestische aspect van Hamel’s songs naar de achtergrond. Dat is even wennen, maar al snel blijkt dat Hamel en kornuiten artistiek nergens aan kracht inboeten. Zo klinkt de sound van gitarist Rory Ronde weliswaar galmender om te blenden met de ruimtelijke atmosfeer van de nieuwe liedjes, maar iedere noot in zijn warme snarenspel is nog steeds gemeend.
Gijs Anders van Straalen levert met zijn percussiewerk geraffineerde invullingen die de songs dat stukje extra geven, terwijl bassist Sven Happel en drummer Jasper van Hulten als vanouds een sterk solide ritmetandem vormen. Fraai zijn ook deze keer de catchy zangharmonieën van de gehele band, zoals in het aandoenlijk kleine Nothing Can Stay The Same en het vrolijke Sunny Days. Hoewel het gros van het optreden in het teken staat van Pompadour, is er ook plaats voor een handvol nummers van de vorige drie albums zoals de ‘slutty song’ In Between, Demise en in de toegift Breezy.
Melig
In de bijna uitverkochte concertzaal is Hamel zichtbaar in zijn element. Hij is melig en beweeglijker dan ooit met swingende moves. Zijn warme stem blijft een prettig in het gehoor liggend instrument. Het werk op Pompadour klinkt fris, positief en nostalgisch door het 80’s randje. Wouter Hamel toont opnieuw zijn vakmanschap als songsmid en performer.
Foto’s (c) Eric van Nieuwland, concert Wouter Hamel, Paradiso, 21-11-2014
