De New Yorkse Joan Wasser van Joan As Police Woman is met haar laatste album ‘The Classic’ een nieuw en opgewekter avontuur aan gegaan dat de invloeden van jazz, funk en soms zelfs een vleugje reggae (‘Ask Me’) blootlegt. Vanavond staat zij met haar begeleidingsband in the Max, Melkweg, die bestaat uit een keyboard-speler, drummer Parker Kindred en een gitarist, die veelal als tweede stem meezingt met Joan.
De support-act van Joan is zangeres Coco Jones van Qeaux Qeaux Joans, die gezeten achter de keyboard intense liedjes met ons deelt, waaronder een van haar nieuwste liedjes, ‘Stronger’, die niet op het album ‘No Man’s Land’ staat. Haar stemgeluid lijkt veel op die van Joan, met de specifieke uithalen, de wat nasale en rauwe stem. Coco omschrijft haar muziek als alternatieve Rhythm & Blues, en terecht. Nog meer terecht is dat een man van uit de zaal ‘Mooi’ roept, waarop Coco de warmte van de zaal prijst, terwijl ik me toch vooral aan het ergeren ben aan de mensen die zo nodig door de intieme luisterliedjes heen moeten praten.
Joan komt onder luid gejuich op, het gekletst is meteen klaar. Staand en swingend achter haar keyboard start ze met de jazzy song ‘Witness’, gevolgd door ‘Holy City’. Na een song of drie is er een vervelend geluid hoorbaar vanuit een van de versterkers, die snel omgewisseld wordt, waarop Joan grapt: “If the amp change doesn’t work, we might need to do some sweet talk to the amp”, maar zover is het niet gekomen. De goud gespoten elektrische viool waarop Joan speelt is een speelse verwijzing naar de hoes van haar album ‘The Classic’, waarop Joan voor een deel afgebeeld staat, goud gebodypaint. Het liedje ‘I Defy’ van het album ‘Real Life’ en ‘What Would You Do’ klinken beide heel vertrouwt, en typisch Joan.
De stem van Anthony Hegarty wordt bij de song ‘I Defy’ in zijn afwezigheid gezongen wordt door de stem van enerzijds de gitarist en anderzijds de drummer, samen met de klanken van de saxofoon. Misschien klinkt dit nog wel beter dan het origineel. Na een koninklijke buiging en een kushandje van Joan verlaat de band het podium. Als tweede toegift klinken de eerste tonen van ‘The Magic’, maar dan haalt Joan een paar lage tonen net niet, en daar moet ze hartelijk om lachen. Dan staan de 4 muzikanten ineens met ieder een microfoon in de hand vooraan, en zingen de doo wop song ‘The Classic’ van het gelijknamige album a capella, compleet met een bijpassend dansje. Na een tweede diepe buiging gaat de band het podium af, waarna Joan als enige nogmaals terugkomt voor het nummer ‘To Be Loved’, waarbij zij uitgelicht wordt in geweldige symmetrische bundels van paars licht.
Al met al een heel ingetogen en mooi concert, met een zangeres die geweldig goed in haar vel zit, humor heeft en dit uitstraalt op het publiek. Het smaakt naar meer, veel meer.
