Michael Kiwanuka dook in 2012 op als zanger met een ouderwetse soulstem en het gitaarspel van iemand die zijn Bill Withers heeft bestudeerd. Met ‘Home Again’ liet hij dat horen, ‘Love & Hate’ bracht hem in 2016 bij een breed publiek en in 2020 won hij de Mercury Prize met ‘Kiwanuka’. Op die platen speelden Danger Mouse en Inflo een bepalende rol. Op ‘Fudge’, zijn vijfde album, ontbreken ze voor het eerst sinds zijn debuut. Kiwanuka nam de productie zelf ter hand, samen met Dom Monks en Joe Connell, multi-instrumentalist uit zijn live band.
De omstandigheden rond de plaat geven haar extra gewicht. De nummers ontstonden naast die van ‘Small Changes’, werden opgenomen in een bescheiden studio vlak bij zijn woonplaats Southampton en bleven bijna een jaar op de plank liggen nadat Kiwanuka een beroerte kreeg. Hij werkt nog altijd aan zijn herstel, de muziek was toen al af. Dat maakt het luisteren niet zwaarder, wel aandachtiger.
Opener ‘Summer Clothes’ zet de toon. Het nummer begint met woorden van jazzpianist Chick Corea over het vertrouwen op je eigen smaak en groeit uit tot een ruim opgezette song met een orkestrale gloed die aan het vroege werk van Scott Walker doet denken. Het klinkt hoopvol zonder dat het zoet wordt. ‘Stars’ is een oudere compositie die Kiwanuka eerder niet naar zijn zin afkreeg, in de periode waarin hij na ‘Home Again’ aan zichzelf twijfelde. Hier krijgt het nummer alsnog zijn plek, ingetogen en met veel ruimte voor zijn stem. Afsluiter ‘Swings And Roundabouts’ keert terug naar de onzekerheid van werken zonder vertrouwde medewerkers. Kiwanuka noemt het zelf een soort break up song. Samen vormen begin en einde een gesprek over loslaten.
Daartussen blijft de sfeer ontspannen. De band speelde veel in één ruimte en vaak in één take, wat de nummers een huiselijke warmte geeft die een grote studio niet altijd oplevert. Kiwanuka noemt ‘Rubber Soul’, ‘On The Beach’ en ‘Blonde’ als inspiratiebronnen, en de zoekende, speelse houding van die platen hoor je terug. De titel hoort daar ook bij. Fudge staat voor hem voor iets kinderlijks, waarbij je minder nadenkt en meer doet.
Die losheid heeft een prijs. Wie de wijdse productie van ‘Kiwanuka’ verwacht, krijgt een intiemere plaat die minder grootse momenten telt en soms vooral zacht en vriendelijk blijft. Of dat een gemis is, hangt af van wat je van hem wilt horen. Het album klinkt als een artiest die zich thuis voelt in zijn eigen werkwijze en daar overtuigd uit tevoorschijn komt. ‘Fudge’ voegt niet veel toe aan wat Kiwanuka al kon, maar laat hem wel zien zonder vangnet, en dat staat hem goed. Het is een rustige, eerlijke plaat die zijn tijd nodig heeft en die ook krijgt. (8/10) (Polydor)