De in 1979 in New York City geboren Chris Bergson behoort al vele jaren tot de beste gitaristen en componisten uit de blues- en jazzwereld. Hij studeerde gitaar aan het Manhattan School of Music, waar hij zijn opleiding in 1999 afsloot met een Bachelor of Music. Zijn debuut verscheen in 1997 en sindsdien is hij naast een veelgevraagd muzikant ook leider van zijn eigen band en niet meer weg te denken uit de bluesscene. Hij werkte onder meer samen met Hubert Sumlin, Neal Miner, Ellis Hooks en Alexis P. Suter, om er maar een paar te noemen. Buiten het feit dat Bergson op diverse albums van anderen te horen is, heeft ook zijn eigen discografie flinke vormen aangenomen. In de loop der jaren wist hij diverse nominaties en prijzen te verzamelen.
2025 was het jaar dat Bergson 30 jaar geleden naar New York was teruggekeerd, nadat hij als kind met zijn ouders naar Boston was verhuisd. Deze periode van dertig jaar wilde hij vieren met het uitbrengen van het album ‘East River Blues’. Een album dat een eerbetoon moest worden aan Bergsons muzikale helden, zoals Muddy Waters, Ray Charles en Herbie Hancock. Op dit album krijgt hij ondersteuning van twee meestermuzikanten, namelijk bassist Larry Grenadier en drummer Herlin Riley. Saxofonist Al Collins verleent op drie nummers zijn diensten.
Op het album treffen we zeven nummers aan, waarvan drie door Bergson zijn geschreven. Voor wat betreft stijl horen we zowel jazz als blues. Niet vreemd, want het zijn de muziekstijlen waarin hij zich heeft gespecialiseerd. Het begin is een rauwe versie van het door Muddy Waters geschreven ‘Mean Disposition’, dat wordt gevolgd door het oude musicalnummer ‘Little Girl Blue’, dat door veel artiesten een eigen bewerking heeft gekregen. Ook Bergson weet er een eigen jazzy draai aan te geven.
Het titelnummer ‘East River Blues’ en ‘Sad Strains’ zijn swingende jazznummers, waarna de blues weer een kans krijgt met de eigen compositie ‘Kindless Villain’ en het door Ray Charles geschreven ‘What Would I Do Without You’. Met Herbie Hancocks swingende ‘Driftin” wordt het album afgesloten. Een mooi album met een fraaie mix van jazz en blues. Een ‘must have’. (8/10) (Continental Blue Heaven)