Zaterdagavond bracht Kiki Rockwell haar Europese tour naar de Trix in Antwerpen. Het publiek dat zich voor de deuren verzamelde, had er duidelijk werk van gemaakt: gezichten bedekt met bloedsporen, volledig rood geverfd of versierd als een stralende zon. Een voorbode van de theatrale avond die volgde.
Het voorprogramma was in handen van Waldkauz, een klassieke formatie die qua middeleeuws klankpalet verrassend goed aansloot bij de headliner. De band stond zo ver mogelijk naar voren op het podium, bijna in de armen van het publiek. Dat contact leek geen toeval.
Kiki Rockwell verscheen met een sluier. Het podium was sober: geen volledige band, maar een drummer die achteraan wat in de schaduw stond, en twee danseressen die de ruimte opeisten. Die waren niet de hele avond aanwezig, maar verschenen en verdwenen naargelang het nummer daarom vroeg. Het grootste deel van de muzikale ondersteuning kwam van opgenomen materiaal, maar dat deed nauwelijks afbreuk aan de intensiteit van de show. Rockwell schrijft en produceert alles zelf, en dat hoor je. Haar geluid beweegt zich ergens tussen etherische strijkers, duistere synths en gelaagde vocalen die soms bijna monastiek klinken. Live wordt dat een donker sprookje waar je niet zomaar uitstapt.
De avond steunde sterk op haar album ‘Eldest Daughter Of An Eldest Daughter’ uit 2024, aangevuld met werk uit ‘Rituals On The Bank Of A Familiar River’ en de ep ‘Bleeding Out In A Forest’. Fans die de tour al meerdere avonden volgden, vertelden dat de volgorde altijd dezelfde is. In de context van deze show voelt dat minder als een beperking dan als een ceremonie die haar vaste verloop heeft.
Op een gegeven moment kwamen twee toeschouwers het podium op om samen met Rockwell en de danseressen een cirkel te vormen. Het was een van die zeldzame concertmomenten waarop de grens tussen podium en zaal even wegvalt.
Rockwell vroeg meermaals of iedereen het goed had, of niemand het te warm had. Misschien een vast element van de show, maar het klonk niet ingestudeerd. Ze bewoog zich door de avond met een theatraal instinct dat nooit geforceerd aanvoelde, van haar gezichtsuitdrukkingen tot de manier waarop ze het publiek aankeek.
De zaal was goed gevuld maar niet verstikkend vol, en dat hielp. Voor een artiest wier songs gaan over heksen, sirenen en de vraag waarom de geschiedenis van vrouwen zich blijft herhalen, was dit precies het publiek dat erbij hoorde. Mensen die haar wereld al kenden en er die avond graag opnieuw in verdwenen.
Foto’s (c) Vic Geurts
