Elmiene debuteert met ‘sounds for someone’, een twaalf nummers tellend soulalbum op Polydor Records / Def Jam dat rouw, liefde en zelfacceptatie tot een intiem geheel smeedt.
De Brits-Soedanese zanger Abdala Elamin, die optreedt als Elmiene, brak in 2021 door met een achtertuincover van D’Angelo’s ‘Untitled (How Does It Feel?)’ die binnen enkele weken op de radar van Missy Elliott, Pharrell en Questlove belandde. Kort daarna dook zijn onuitgebracht nummer ‘Golden’ op in de laatste modeshow van Virgil Abloh voor Louis Vuitton in Miami, twee dagen na Ablohs overlijden. Die toevallige lading had een valstrik kunnen worden, maar Elmiene koos voor geduld. Hij werkte zich door een reeks ep’s: ‘EL-MEAN’ (2023), ‘Marking My Time’ (2023, met Sampha, Syd en BADBADNOTGOOD), ‘Anyway I Can’ (2024, met D’Mile), ‘For The Deported’ (2024) en de Prince-achtige mixtape ‘Heat The Streets’ (2025). Hij studeerde ondertussen af aan de universiteit van Bournemouth en overwoog als noodplan een baan als beveiliger. ‘Sounds for someone’ is het album waar al die voorbereiding naartoe werkte.
Het album opent met ‘Moment’, een gestripte a-capella-introductie over zacht pianospel die Elmienes stem meteen centraal stelt. Die toon zet de richting: dit is een plaat die vertrouwt op wat de zanger voelt en hoe hij dat zingt, niet op grootse productietrucs. De producentenlijst is desondanks indrukwekkend. Mercury Prize-winnaar Sampha tekent voor ‘Saviour’ en ‘Special’, Raphael Saadiq levert zijn kenmerkende baslijnen op ‘Light By The Window’ en ‘Special’, en No I.D. brengt een hiphop-achtige scherpte in ‘Don’t Say Maybe’. Daarnaast zijn Andrew Aged, Buddy Ross, Ghostnote en Jeff ‘Gitty’ Gitelman betrokken. Twee gastvocalisten vullen het plaatje aan: Baby Rose op het duet ‘Honour’ en Saadiq zelf op ‘Light By The Window’.
Thematisch draait alles om Elmienes relatie met zijn overleden vader. ‘Cry Against The Wind’ gaat over verpletterende schuld en fouten die niet meer recht te zetten zijn. ‘Time Doesn’t Heal’ combineert rustige gitaarlijnen met een dreunende baslijn die het nummer herhaalbaarheid geeft zonder de stem te overschaduwen. ‘Honour’, met de diepe alt van Baby Rose die om Elmienes tenor heen kronkelt, vraagt om het simpelste dat er bestaat: geloof in mij.
De kracht van ‘sounds for someone’ zit in wat Elmiene niet doet. Hij schreeuwt niet, hij forceert niets, hij fluistert, en juist daardoor raakt het. Zijn tenor beweegt moeiteloos tussen falsetto en een lage murmeling, zonder dat een van beide geforceerd klinkt. Op ‘Special’, geproduceerd door Sampha, zoomt hij in op de liefde zonder grote gebaren of jubilea, alleen het vieren van alledaagse momenten. Wie daar het werk van D’Angelo in hoort, zit op het juiste spoor, maar Elmiene kopieert niet. Hij verwerkt zijn invloeden tot iets eigens.
‘Light By The Window’ is het hoogtepunt van het album. Saadiq’s baslijnen rollen als golven onder glinsterende gitaarlijnen, en Elmiene plant zijn stem in dat geluid met een geduld dat doet denken aan de beste momenten van Sade. Het is ook het nummer waarop de leerling en de meester elkaar de hand reiken: Saadiq geeft het stokje door, en Elmiene neemt het aan alsof hij er klaar voor is. Wie vroeger de ‘Nothing Even Matters’ van Lauryn Hill en D’Angelo op repeat had staan, vindt hier een waardige opvolger.
‘Don’t Say Maybe’ is het enige nummer dat onder het niveau van de rest zakt. No I.D.’s uptempo productie knalt, maar de tekst is te simpel en repetitief voor een album dat verder zo zorgvuldig geschreven is. En hoewel de consistente midtempo-aanpak van de tweede helft ruimte geeft aan Elmienes stem, dreigt hier en daar de eenvormigheid. ‘Special’ en ‘Lie With Me’ opereren in hetzelfde register en tempo als omliggende nummers, en dat vergt concentratie van de luisteraar.
Afsluiter ‘Told You I’ll Make It’ brengt het album rond. Het nummer is gebouwd op een herbewerking van diezelfde D’Angelo-song waarmee alles begon, maar nu klinkt Elmiene niet als een bewonderaar. Hij klinkt als iemand die zijn eigen plek heeft verdiend. ‘sounds for someone’ is het meest ingehouden en tegelijk meest verwoestende r&b-debuut in jaren: een album dat het alledaagse monumentaal maakt en dat de Brits-Soedanese zanger positioneert als een van de belangrijkste nieuwe stemmen in de hedendaagse soul. Wie al jaren wacht op een opvolger voor de intieme grandeur van D’Angelo’s ‘Voodoo’ of Maxwell’s ‘BLACKsummers’night’, komt hier dichtbij. (8/10) (Polydor Records / Def Jam)