Zondagavond werd speciaal in Tilburg, toen Krezip het podium van 013 betrad. Tilburg was voor deze band geen zomaar een tourstop; het was de plek waar alles begon, waar de zussen Govaert opgroeiden en waar Jacqueline aan de Rockacademie haar stem aanscherpte tot wat ze nu is. De zaal stond vol en het publiek leek te weten dat het vanavond iets meer was dan een gewoon concert.
Voorprogramma Tape Toy warmde de zaal vakkundig op. De band heeft de afgelopen tijd een duidelijkere richting gekozen en klonk melodieuzer dan voorheen, wat goed aansloot bij de avond die nog moest komen. Toen de lichten doofden en Krezip het podium betrad, was de reactie van het publiek meteen uitbundig.
De avond opende met ‘Shot in the Dark’, waarna ‘Lost Without You’ en ‘All Unsaid’ volgden en de zaal al vroeg in beweging brachten. Jacqueline Govaert bewoog zich met vanzelfsprekend gemak over het podium. Haar stem klonk sterk en vol overtuiging. Naast haar stonden Anne Govaert, Annelies Kuijsters, Joost van Haaren en JP Hoekstra, en achter het drumstel zat Bram van den Berg, die zijn terugkeer bij de band mocht vieren op deze vertrouwde planken. De planken waar ze destijds al optraden bij de opening van de Tilburgse popzaal.
‘Won’t Cry’, ‘I Apologize’ en ‘Seventeen’ volgden elkaar op in een set die soepel schakelde tussen nieuwer werk en oud vertrouwde nummers. De band klonk strak en ingespeeld, zonder dat het ten koste ging van de spontaniteit op het podium. Jacqueline nam regelmatig de tijd om het publiek aan te kijken, iets te vertellen of even te glimlachen naar iemand in de voorste rijen. Bij ‘Out Of My Bed’ ging de sfeer een tandje verder omhoog. Het nummer deed precies wat het altijd al deed: iedereen tegelijk laten meezingen. De band speelde het alsof het de eerste keer was, zonder de automatische piloot die bij klassiekers op de loer ligt. En Jacqueline was energiek als altijd
Halverwege de avond stond Jacqueline even stil bij de weg die drummer Bram van den Berg had afgelegd. Ze vertelde hoe de band hem destijds ging opzoeken in Las Vegas, waar hij inviel bij U2. Bono sprak de band toe vanuit het podium en beloofde dat ze hun drummer terug zouden krijgen. Dat Bram, ondanks zijn eerdere aankondiging om te stoppen, toch was gebleven, werd begroet met luid applaus. Jacqueline vertelde het nuchter en grappig, zoals iemand die het zelf nog steeds een beetje onwerkelijk vindt. En natuurlijk met trots, want uiteindelijk heeft Krezip toch maar mooi de oud-drummer van U2 in de gelederen.
‘Make It a Memory’ werd gebracht door Jacqueline en JP Hoekstra, zonder Danny Vera, die vanavond elders moest optreden. Jacqueline legde uit dat zij en Danny het nummer samen schreven tijdens de corona lockdown. De versie zonder Vera miste het duet niet, omdat JP Hoekstra de stem van Danny overnam en de intensiteit van het nummer overeind bleef. Het werd een echte memory.
Een van de mooie momenten van de avond ontstond toen Jacqueline vertelde over de tijd buiten de spotlights. Tijdens de jaren dat Krezip niet actief was als tourende band, zagen de leden elkaar regelmatig gewoon thuis. Zo zaten ze niet zo lang geleden bij Jacqueline en had een van de zonen binnenkort een date. De dochters van Anne hadden direct een advies klaarstaan: neem haar mee naar de sauna. De gelukkige jongeman wees dat idee resoluut af. De zaal lachte voluit. “Toch jammer”, zei Jacqueline droogjes.
Dan klonk ‘2200’, gevolgd door publiekslieveling ‘I Would Stay’, die Jacqueline van achter de piano bracht, met Annelies bij haar als tweede stem. Het nummer waarmee alles begon, op Pinkpop in het jaar 2000, kreeg in deze zaal een geheel eigen dimensie. Iedereen zong mee, van de eerste tot de laatste regel, zonder dat daar een aanmoediging van Jacqueline voor nodig was, die zich dan ook grotendeels stil hield. Daarna volgde ‘Plug It In & Turn Me On’, dat de energie weer volledig omhoogstutte en de zaal in een collectief meebewegen bracht.
De toegift bestond uit ‘Beautiful Ride’ en ‘Sweet Goodbyes’. Met dat laatste nummer werd de avond afgesloten op een manier die paste bij alles wat eraan vooraf was gegaan: rustig, oprecht en zonder franje. Zelfs Bram kroop ervoor van achter zijn drumstel vandaan om voorop het podium mee te komen. Het publiek verliet de zaal niet meteen. Er werd nog even nagepraat, rondgekeken, alsof niemand er al helemaal klaar voor was om buiten te staan. Voor wie de band nog niet kon missen, kwam Krezip dan ook nog gewoon naar de hal om genoeg tijd te nemen voor een handtekening en een fotootje.
Krezip liet in 013 zien dat de band na al die jaren nog steeds weet hoe je een zaal meekrijgt. Niet met spektakel of productioneel geweld, maar met muziek die ergens over gaat, verhalen die kloppen en een manier van optreden waarbij het publiek het gevoel had erbij te horen. Dat is in Tilburg altijd al zo geweest, en op deze zondagavond was dat opnieuw het geval; niemand die aanwezig was zal deze avond snel vergeten.
Foto’s (c) Jayno Berkhoudt
