Nele Janssen doet iets wat weinigen haar nadoen. Met Head On Stone, haar soloproject op piano, trekt ze een publiek mee dat normaal gezien nooit voor een vrouw met een piano zou neerstrijken. In de Macca Club in Hasselt was dat op zondag 8 maart opnieuw pijnlijk duidelijk en meteen ook het meest fascinerende aan de avond.
De zaal zat comfortabel vol met tafeltjes. Wie er goed keek, herkende gezichten die je eerder zou verwachten in de wei op Graspop dan bij een concertpodium met een halfopen piano. En toch zaten ze er, die Peuk-fans, netjes en rechtop, met één pintje voor de avond, zorgvuldig vermijdend dat ze ook maar één noot zouden overstemmen. Het was een collectieve, welgemeende poging tot stilte, en iedereen leek eerlijk overtuigd dat ze erin slaagden.
Intussen mepte Janssen behoorlijk op de toetsen. Head On Stone is geen fluisterconcert, hoe graag sommigen dat ook zouden willen geloven. ‘Stony Beds’, haar tweede album dat eind 2025 verscheen op FONS Records, klinkt live allesbehalve terughoudend. De piano galmde, de stem droeg ver, en nummers als ‘Alone Time’ bouwden op naar iets wat eerder dreigend dan ingetogen aanvoelde. Dat contrast tussen wat het publiek dacht te horen en wat er werkelijk klonk, was misschien wel de mooiste paradox van de avond.
Janssen merkte zelf op dat er nogal wat mensen gefascineerd naar de open piano stonden te kijken. Ja, de kap was eraf en de snaren waren duidelijk zichtbaar. Het gehele mechanisme lag open en bloot. Voor een deel van de aanwezigen was dit inderdaad de eerste keer dat ze een piano zo van dichtbij en zo puur zagen. Dat gegeven alleen zegt al veel over het bereik van wat ze aan het doen is.
Want dát is precies wat sommige luisteraars bij haar concerten consequent missen. De neiging om Janssen te profileren als een delicate, stille pianiste die je zacht meeneemt in haar wereld doet haar tekort. Het echte verhaal is een ander: ze is erin geslaagd een publiek dat groot is geworden op rauwe gitaarrock, zondagavond in alle rust naar een solo-pianoconcert te laten luisteren. En ze deden het met volle aandacht.
Na afloop sloten diezelfde mensen netjes en geduldig aan om een plaat te kopen. En dat zegt meer dan genoeg.
Foto’s (c) Vic Geurts
