Denzel Curry is een man die weet wanneer hij iets te bewijzen heeft. Na jaren solo te opereren, van de duistere branie van ‘Ta13oo’ tot het experimentele ‘Melt My Eyez See Your Future’, kiest hij nu voor een andere route: terug naar de basis, terug naar het crew-model dat hem groot maakte. The Scythe, zijn nieuwe supergroep met A$AP Ferg, Bktherula, TiaCorine en Key Nyata, presenteert zich met ‘Strictly 4 The Scythe’. Acht nummers. Negenentwintig minuten. Geen woord te veel.
De albumtitel is geen toevallige keuze. Curry’s allereerste mixtape uit 2013 heette ‘Strictly 4 My R.V.I.D.X.R.Z.’, een hulde aan Raider Klan, het lo-fi Memphis-collectief van SpaceGhostPurrp waarin hij als puber zijn eerste schreden zette naast Key Nyata, Chris Travis en Xavier Wulf. De cirkel is nu gesloten, maar Curry staat dit keer aan het hoofd van de tafel. En hij deelt de ruimte.
De productie, grotendeels afkomstig van het Philadelphische beatcollectief Working on Dying, zet onmiddellijk de toon. Zwaar, donker en innemend kleverig, als gedroogde bourbon op een warme avond in Memphis. Het album trekt drie regionale identiteiten door één mal: de slepende dreiging van Memphis, de clubenergie van Miami en de olieachtige traagheid van Houston. Op ‘Lit Effect’ borrelt de beat als iets dat al sinds de begindagen van Three 6 Mafia op het vuur staat, terwijl Bktherula’s refrein moeiteloos naar de SoundCloud-generatie springt. Twee tijdperken in één nummer, en het voelt nergens geforceerd.
De verrassing van het album is hoe nadrukkelijk de vrouwelijke stemmen de boventoon voeren. Bktherula en TiaCorine zijn geen decoratie maar motor. Op ‘Hoopty’, dat ook een gastoptreden van Smino bevat, combineert de track dansbare energie met iets sluws en meerduidigs. ‘Tan’, waarop alleen Bktherula en TiaCorine te horen zijn, is een smeulend nachtelijk nummer dat zijn tijd neemt en daar beter van wordt.
‘Phony’ is historisch gezien een opmerkelijk nummer. A$AP Mob en Raider Klan lagen in de jaren 2010 regelmatig met elkaar overhoop, tot aan fysieke confrontaties toe. Dat Ferg en Curry hier naast Juicy J van Three 6 Mafia opereren alsof er nooit iets was, zegt iets over de verzoening die tijd en succes kunnen bewerkstelligen. Het klinkt ook gewoon uitstekend.
Curry zelf is op zijn best wanneer hij zichzelf even laat zakken. Op ‘Lit Effect’ geeft hij toe dat een groot deel van het publiek hem nog niet kent, en hij klinkt daarin niet verslagen maar juist hongerig. Key Nyata levert de meest consistente verrassingen: zijn bars zijn compact, beeldend en memorabel op een manier die veel van zijn tijdgenoten niet bereiken.
Toch schiet het album op twee plekken tekort. ‘You Ain’t Gotta Lie’ en ‘Up’ voelen als nummers uit een andere afspeellijst. De gastbijdragen van Luh Tyler en Rich the Kid zijn niet slecht, maar ze passen niet naadloos in de coherentie die de rest van de plaat zorgvuldig opbouwt. Op een album van slechts acht tracks valt iedere zwakkere schakel direct op, alsof iemand een gat in een goed genaaid pak heeft geprikt.
‘Strictly 4 The Scythe’ is geen meesterwerk en wil dat ook niet zijn. Het is een stevig, gedreven statement van een rapper die weet waar hij vandaan komt en daar trots op is. Voor wie wil begrijpen wat hip-hop als collectief project kan bereiken als vijf sterke persoonlijkheden één richting op bewegen, is dit album verplichte kost. Beginnen bij ‘Phony’, luisteren, en dan gewoon opnieuw. (7/10) (Loma Vista Recordings)