Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Walter Smith III – Twio Vol. 2
Dit is er eentje voor de jazzpuristen, want tenorsaxofonist Walter Smith III grijpt terug op het klassieke trio met alleen drums en bas als een minieme ritmesectie, met maximale vrijheid voor improvisaties. In zo’n klein arrangement komt het volledig aan op die improvisatie: die moet van begin tot eind boeien, in opbouw, melodie, expressie en klankkleur. Laat dat nou de specialiteit zijn van deze Amerikaanse muzikant. De man is niet voor niets verbonden aan het Berklee College of Music, want op ‘Twio Vol. 2’ (een speelse variatie op het woord ‘trio’) krijgen we een masterclass in timing en beheersing te horen. Als basis gebruikt Smith III jazzstandards en stukken uit het American Songbook, inclusief ouderwetse swing in ‘Casual-lee’. Herkenbaar, maar tegelijkertijd materiaal dat zich leent voor een nieuwe interpretatie waarin eenvoud het adagium is. Het resultaat: pure jazz. Niks meer, niks minder. Alleen die woordgrappen. Astanblaft, zeg. (Jeroen Mulder) (7/10) (UMG Recordings)
Waterbaby – Memory Be a Blade
De Stockholmse singer-songwriter Kendra Egerbladh, beter bekend als Waterbaby, brengt met ‘Memory Be a Blade’ haar debuutalbum uit op Sub Pop, een vervolg op de ep ‘Foam’ uit 2023. Het acht tracks tellende album is donkerder en persoonlijker dan haar eerdere werk en ontstond terwijl twee relaties haar leven opnieuw kleurden, waardoor de betekenis van de songs gedurende het opnameproces verschoof. Haar lyriek, grotendeels geïmproviseerd voor de microfoon, klinkt ontdekt in plaats van geconstrueerd. Samen met vaste medewerker Marcus White ontstond een geluid dat zich beweegt tussen de indie-folk van Clairo en de meer gemetalliseerde texturen van Oklou, verrijkt met strijkers, koper en piano die haar klassieke achtergrond weerspiegelen. De titelsingle is sublieme altpop, ‘Amiss’ stelt kwetsbare vragen over eigenwaarde, en ‘Beck n Call’ en ‘Clay’ bieden haar broer toch de kans mee te rappen. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (Sub Pop)
Lightning Strikes – The King Is Victorious
Lightning Strikes is een ambitieus project onder leiding van drummer Karpis Maksudian, die het album in samenwerking met Roy Z ook heeft geproduceerd. De klassieke heavy metal met sterke jaren-80-invloeden wordt gespeeld door een bataljon aan supermuzikanten. De gitaristen die op ‘The King Is Victorious’ meespelen zijn Roy Z (Bruce Dickinson/Halford), Rowan Robertson en Craig Goldy (beiden Dio), Rob Math (Leatherwolf), Dario Mollo (Voodoo Hill), Mark Zavon (Kill Devil Hill) en Takehiko ‘Shake’ Kogure (Red Warriors). Als gast-toetsenist hebben we Derek Sherinian (Dream Theater/Black Country Communion/Sons Of Apollo). Ook de basisbandleden zijn geen rookies. Toetsenist Michael T.Ross (Angel/Lita Ford),bassist Barry Sparks (Michael Schenker Group/Yngwie Malmsteen), gitarist Norifumi Shima (Concerto Moon) die speelt met een heerlijke Michael Schenker-vibe en de Argentijnse zanger Mariano Gardello die als enige van deze giganten nog een onbeschreven blad is. Op de hoes staat een imposante koning afgebeeld en wordt visueel vertaald wat je op dit album kunt verwachten. Glorieuze muziek van glorieuze muzikanten. (Ad Keepers) (8/10) (Rubicon Music)
Bonnie ‘Prince’ Billy – We Are Together Again
Op zijn 31e studioalbum keert Will Oldham terug naar zijn ‘Louisville-first’ aanpak, na het Nashville-georiënteerde ‘The Purple Bird’. Opgenomen in de End of an Ear-studio in Louisville met een groot ensemble van familieleden en muzikale vrienden, waaronder broer Ned op bas en neef Ryder McNair op strijkersarrangementen, is ‘We Are Together Again’ zijn meest symfonische plaat tot nu toe. Het album is gestructureerd als een diptiek: opener ‘Why Is the Lion?’ en sluitstuk ‘Bride of the Lion’ zijn twee versies van hetzelfde lied, gesteld als metafysische vragen over angst en gemeenschap. Daartussenin bevindt zich een collectie van folkcomposities met gemengde vocalen, fluit, harp en elektronische texturen die een gevoel van gedeelde menselijkheid oproepen. ‘They Keep Trying to Find You’ is een ontroerende ballad, ‘Davey Dead’ combineert harpen en snaren met een tragisch verhaal, en ‘Strange Trouble’ parafraseert David Bowie op onverwacht rake wijze. (Anton Dupont) (8/10) (Domino/No Quarter)
Axel Rudi Pell – Ghost Town
Met krachtige riffs en pakkende melodieën weet gitaarlegende Axel Rudi Pell al meer dan 35 jaar zijn fans te boeien. Zijn nieuwste album heet ’Ghost Town’. Na het instrumentale ‘The Regicide’ volgt ‘Guillotine Walk’. Een man is ter dood veroordeeld, op weg naar het schavot kijkt hij terug op zijn leven. Naast het gitaarspel is er zeker ruimte voor melancholie. ‘Breaking Seals’ is een duet met Udo Dirkschneider. ‘The Enemy Within’ heeft een verrassend, langzaam intro. De tekst gaat over de innerlijke demonen waar mensen mee worstelen. Het gas gaat er weer op in ‘Hurricane’. In de power ballad ‘Towards The Shore’ hoor je pianoklanken, dit vormt een mooie harmonie met het gitaarspel. De instrumentale start van ‘Higher Call’ is sereen, de (gestapelde) zang is passend kalm. De intensiteit neemt toe; de balans blijft bewaard. Natuurlijk hoor je veel gitaarspel, met diverse (terugkerende) details. De muziek heeft leuke tempo- en volumewisselingen, toch is de opbouw soms voorspelbaar. De rockstem van Johnny Gioeli past prima bij de muziek. Alle “ingrediënten” samen vormen een aangename rockcd. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (Steamhammer)
