De groep rond Maria Iskariot bewees zaterdagavond opnieuw dat hun volhardende, directe punkrock uitstekend tot zijn recht komt in een intieme clubsetting. Vanaf het moment dat de deuren opengingen, was de sfeer geladen. Hoewel er een half uur voor het officiële begin slechts enkele tientallen mensen aanwezig waren, vulde de zaal zich snel en voelde het al gauw druk en levendig aan. De combinatie van een energiek voorprogramma en een band die haar reputatie volledig waarmaakt, zorgde voor een avond die van begin tot eind geen moment verslapte.
Eosine opende de avond en liet meteen zien dat zij het podium niet alleen als voorprogramma gebruikte, maar als een volwaardige act. Hun volledige bandopstelling, ondersteund door een doordachte lichtshow, gaf hun nummers een extra dimensie. Ondanks een gebroken snaar aan het begin van hun set, die vlot en onopvallend werd vervangen, bleef de dynamiek van hun optreden overeind. De zangeres bewandelde het podium met een combinatie van precisie en speelsheid, en verdween halverwege het optreden onverwacht naar achterin de zaal, wat door een deel van het publiek gemist werd. Toch wist Eosine het publiek meteen in te pakken en een sfeer van anticipatie te creëren voor wat komen zou.
Toen Maria Iskariot het podium betrad, was de energie in de zaal onmiddellijk voelbaar. Met het openingsnummer ‘Waaromdaarom’ zette Helena Cazaerck de toon: haar stem scherp en krachtig, de gitaren rauw maar gecontroleerd. De setlist wisselde moeiteloos tussen bekende favorieten en minder vaak gespeelde nummers. ‘Vele mussen’ en de cover van ‘Dat vind ik lekker’ werden afgewisseld met intensere nummers zoals ‘Leugenaar’ en ‘Wereldwaan’, waardoor het publiek continu geboeid bleef. Bij ‘Rozemarijn’ en ‘Toch uitverkoren’ liet de band horen hoe goed ze samen klinken, met ritmes die strak en toch spontaan aanvoelden.
Een hoogtepunt van de avond was ‘Tijm’, de cover van de Pixies. Helena sprong midden in het nummer tweemaal het publiek in – eerst aan de linkerzijde van het podium en vervolgens aan de rechterkant – waardoor het contact met het publiek intens en onvoorspelbaar werd. Dit moment, gecombineerd met de rauwe kracht van de muziek, maakte duidelijk dat Maria Iskariot niet alleen op het podium acteert, maar het publiek actief betrekt bij de show. De ruimte tussen podium en publiek was open, waardoor iedereen de energie kon voelen zonder dat iemand verstrikt raakte aan hekken of barricades.
De band bleef doorgaan met een energieke flow door ‘Zes bekers’, ‘Witte rook’ en ‘Suiker’, nummers die zowel muzikaal als emotioneel gewicht toevoegden aan de avond. Elk nummer kreeg de aandacht die het verdiende, waarbij de intensiteit nooit afnam. Het publiek bewoog mee, klapte, zong zachtjes mee en liet zien dat het volledig opging in de ervaring.
De encore bestond uit ‘Lief klein kind’, een nummer dat de avond op een warme en tegelijk krachtige manier afrondde. Helena en de rest van de band straalden tevredenheid uit terwijl het publiek nog even bleef nazinderen van de rauwe intensiteit die hen de hele avond had omringd. Het was een concert dat niet alleen de kracht van de muziek liet horen, maar ook het vermogen van Maria Iskariot om een zaal volledig mee te nemen in zijn verhaal.
Hoewel het publiek niet exact werd geteld, voelde de zaal vol en energiek aan, passend bij de directe, intieme en bijna fysieke sfeer van de avond. Het was een concert waarin iedere noot, sprong en blik van de band met het publiek versterkte, en dat zorgde voor een avond die nog lang in het geheugen van de aanwezigen zal blijven hangen.
Foto (c) Vic Geurts
