Er zijn avonden waarop je een zaal binnenstapt en het gewoon weet. De sfeer die op 25 februari in poppodium Paard hing was bijna te snijden, de energie van een publiek dat al weken op dit moment heeft zitten wachten. De Nigeriaanse diaspora die deze avond Paard voor zo’n tachtig procent had gevuld was niet gekomen voor een concert. Ze waren gekomen voor een thuiskomst. Ergens tussen het gelach, de begroetingen en de Pidgin-gesprekken die de foyer vulden, hing iets dat leek op collectief ongeduld. Vanavond bracht Lagos een bezoek aan Den Haag.
Nergens op de aankondiging stond de naam van het voorprogramma, dus was het een verrassing; een aangename, zelfs verrukkelijke verrassing, toen de Ghanese trompettist Peter Somuah het podium betrad met zijn vaste band. Drums, percussie, upright bas en toetsen: een bezetting die even compact als veelzeggend was. Somuah, opgegroeid in Accra, gestudeerd aan Codarts Rotterdam, Edison Jazz Award-winnaar voor zijn debuut ‘Outer Space’: dit was geen doorsnee voorprogramma. Dit was een headliner die de tweede plek accepteerde.
Zijn set duurde dertig minuten en bestond uit materiaal van zijn aankomende album ‘Walking Distance’, dat op 13 maart 2026 verschijnt via ACT Music, een plaat die post-bop jazz verweeft met Arabische toonkleuren, Latijnse grooves, blues, funk en de Ghanese ritmes waarmee hij opgroeide. Live klonk die mix groovy en aanstekelijk, een goede aanloop naar de highlife-storm die nog moest komen. De zaal gaf zich snel gewonnen. De geluidsmix liet Somuah echter enigszins in de steek: de toetsen zaten te veel bovenop de mix, terwijl zijn trompet wat harder had mogen klinken in de zaal.
Wat ook opviel is hoe Somuah zich schikte in de voorprogrammarol op een manier die raakt aan valse bescheidenheid. De man stond op het podium alsof hij zich verontschuldigde voor zijn aanwezigheid, terwijl hij er gewoon thuishoort, op elk groot podium in Europa. Peter Somuah is een naam die we de komende jaren in steeds grotere letters op steeds grotere affiches zullen zien. Markeer deze avond als het moment waarop je hem voor het eerst zag.
Dan The Cavemen. Kingsley Okorie op bas, Benjamin James op drums. De broers die vorig jaar november in deze recensie van ‘Cavy in the City’ op Maxazine omschreven werden als architecten van een nieuwe culturele uitwisseling tussen Lagos en Londen, stonden donderdagavond in Den Haag op het podium in wat ze zelf de lichte tourversie noemden: naast de twee broers, een gitarist die zijn liefde voor metal niet helemaal verbergt en een dwarsfluitiste die de blazerssectie zo goed en zo kwaad als dat kan vervangt. Je had ze eigenlijk willen horen met een volledige blazerssectie, extra percussie en alles erop en eraan. De hoop is dat een Nederlandse organisator het lef heeft The Cavemen de volgende keer in volle glorie te programmeren. Vanavond werkte de smallere formatie echter verrassend goed.
Het eerste echte moment van herkenning was ‘Gatekeepers’, de samenwerking met Pa Salieu welke op ‘Cavy in the City’ het punt is waarop Londonswing en Nigeriaanse highlife elkaar vinden. Live klonk het nummer groot en overtuigend, al liet de rap van Pa Salieu, met zijn onnavolgbare timing die van de studioversie een groeidiamant maakt, zich uiteraard niet live vervangen. Dat is geen kritiek, dat is simpelweg de realiteit van een plaat waarop iemand zijn stempel zo diep heeft gedrukt. Even later maakte ‘Adaugo’ de zaal helemaal los. Het nummer werd van begin tot eind meegezongen door het publiek dat elk woord kende en elk ritme in het lichaam had zitten. De groove werd met elke maat moeilijker te weerstaan.
Maar het absolute hoogtepunt van de avond, het moment waarop Paard werkelijk ontplofte, was de highlifeverwerking van Michael Jacksons ‘Wanna Be Startin’ Somethin”. Wat de broers met dat nummer deden is bijna crimineel slim: ze namen een hit die iedereen in zijn lijf heeft zitten en kleedden hem opnieuw aan in de kleuren van de Igbo-highlife, waardoor hij tegelijk totaal vertrouwd en gloednieuw klonk. Mensen konden gewoon niet meer stilstaan. Het sluitstuk van de set van vijf kwartier was het emotioneel meest geladen moment van de avond. The Cavemen speelden een reeks Nigeriaanse kinderliedjes in highlifestijl, en de hele zaal, oud en jong, diaspora en nieuwsgierige buitenstaander, zong vol overgave mee. Er waren twee Nigeriaanse vrouwen te zien die elkaars hand vasthielden en zichzelf met volle borst terug zongen naar Lagos. Het was het soort moment waarvoor men naar concerten gaat, het soort dat je daarna niet meer loslaat. Muziek als tijdmachine, als bewijs van wie je bent en waar je vandaan komt.
The Cavemen leverden donderdag precies wat hun beste werk beloofde: een avond die even feestelijk als betekenisvol was, even dansbaar als diepgaand.