Labrinth keert terug met zijn meest ambitieuze en kwetsbare statement tot nu toeWanneer Timothy Lee McKenzie zijn vierde studioalbum opent met de verklaring ‘Ze zeggen dat je om te genezen moet zitten met die innerlijke chaos’, zet hij niet slechts de toon voor ‘Cosmic Opera Act I’, hij geeft een waarschuwing. Dit is Labrinth ongefilterd, die de mentale turbulentie van het navigeren door roem, geloof en een gebroken identiteit kanaliseert in een genreoverstijgende sonische odyssee die aanvoelt als het betreden van de koortsige geest van een artiest die tot zijn breekpunt is gedreven.Na zijn Emmy-winnende werk voor HBO’s ‘Euphoria’ keert de in Londen geboren componist terug naar solowerk met hernieuwde ambitie en rauwe emotionele eerlijkheid. Maar waar zijn televisiecomposities atmosferische textuur leverden voor andermans verhaal, is ‘Cosmic Opera Act I’ onbeschaamd zijn eigen verhaal, een aangrijpende verkenning van wat hij omschrijft als ‘geestesziekte terwijl je een carrière in de entertainmentindustrie navigeert’.
Het album verspilt geen tijd met het vestigen van zijn experimentele geloofsbrieven. ‘Debris’ barst los met beklijvende gospelkoren die botsen tegen tribale percussie en snijdende synthesizers, McKenzies stem snijdt erdoorheen om de centrale vraag van het album te stellen: ‘What the fuck am I doing?’ Het is een moment van opvallende kwetsbaarheid dat de toon zet voor alles wat volgt.’Implosion’ staat als het torenhoge middelpunt van het album, een magnifieke orkestrale oorlogsvoering tussen zwevende kopersecties en mammoetachtige staccatobeats die klinkt als gepersonifieerde angst.
De productie hier is absoluut adembenemend, met zwellende strijkers en explosieve percussie die een filmische achtervolging door de psyche creëren. Toch is het de melodische hook, ‘I feel like I’m ten feet tall’, die de track transformeert van indrukwekkend naar essentieel, een moment van euforische opstandigheid te midden van de chaos. De teksten snijden nog dieper, met McKenzie die het verpletterende gewicht van publiek oordeel confronteert: ‘And they mark us out of ten, in a game we’ll never win.’De speelse oneerbiedigheid van ‘S.W.M.F.’ biedt noodzakelijke lichtheid, met Labrinth die vrolijk ‘Star Wars motherfucker!’ verklaart over productie die een George Lucas-epos waardig is. Het is gedurfd, brutaal en volstrekt onverwacht, precies wat dit album nodig heeft om niet te verdrinken in zijn eigen duisternis. De korte spirituele afrekening van ‘God Spoke’ ontdoet alles tot de essentie, waardoor McKenzies vocale intensiteit kan schijnen door kale, hymnische productie. Het is een moment van hemelse kalmte voordat de voortreffelijke bombast van ‘Big Bad Wolf’ weer binnenstormt.
Gedurende de gecomprimeerde speelduur van het album demonstreert Labrinth de muzikale alchemie die hij een decennium lang heeft geperfectioneerd.’Orchestra’ fuseert briljant operagrandeur met hiphopsensibiliteiten, terwijl ‘I Keep My Promises’ zijn speelse opening ondermijnt met krijsende vocalen en een opstapeling van instrumentatie die aan overweldigend grenst. De slottrack ‘Running A Red’ brengt het geheel tot een einde met een heerlijk stukje psychedelische funk dat aanvoelt als het opduiken uit een tunnel in onverwacht zonlicht.
De productie over alle twaalf tracks toont Labrinths unieke vermogen om gospel, soul, r&b, trap, dubstep en orkestrale elementen te mengen zonder ooit de draad kwijt te raken. Het is het soort genrehoppen dat rommelig zou klinken in mindere handen, maar McKenzie heeft de visie, en de Euphoria-pedigree, om het samen te laten komen. Als je genoot van de atmosferische intensiteit van Kanye Wests ‘808s & Heartbreak’ of de orkestrale popexperimentatie van Sufjan Stevens, biedt ‘Cosmic Opera Act I’ een vergelijkbaar gedurfde fusie van emotionele rauwheid en sonische ambitie.
Toch dreigt het album ondanks al zijn experimentele durf af en toe in te storten onder het gewicht van zijn eigen ambities. Op zijn zwakste momenten voelt de productie overvol, het genre-mengen neigt naar ongefocust. En met slechts negen minuten totale speelduur voelt het album meer als een verlengde preview dan als een compleet statement, wat logisch is gezien dit expliciet ‘Act I’ is van een grotere visie.Maar misschien is dat het punt. Dit is niet bedoeld als een net, compleet pakket. Het is het geluid van een artiest in proces, zittend met zijn innerlijke chaos en het transformerend tot kunst. McKenzie heeft hier iets oprecht ambitieus gecreëerd, een album dat makkelijke categorisering weigert en herhaaldelijk luisteren vereist om volledig te ontrafelen. Als openingssalvo van wat een tweedelige odyssee belooft te worden, suggereert ‘Cosmic Opera Act I’ dat Labrinth nog maar aan de oppervlakte heeft gekrast van wat hij te zeggen heeft.
Voor een artiest die recente jaren heeft besteed aan het leveren van de sonische achtergrond voor andermans visie, voelt deze terugkeer naar gedurfd, persoonlijk, experimenteel solowerk als een creatieve wedergeboorte. Of de volledige opera zijn operatische titel waarmaakt, valt nog te bezien, maar deze eerste akte maakt een overtuigend argument dat Labrinths interessantste werk mogelijk nog voor hem ligt. (8/10) (Columbia Records)