Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The Hara – The Fallout
Metalcore kent de laatste tijd een enorme stijging in populariteit. Kijk maar naar een Electric Callboy die met gemak grote zalen vullen. The Hara is een Britse band die nog niet zo lang bestaat. In 2022 brachten ze hun eerste album uit en met deze derde ‘The Fallout’ leveren ze naar eigen zeggen hun meest persoonlijke album af. Zanger Josh Taylor, die ook verantwoordelijk is voor de songwriting, vindt het ooit moeilijk om in het dagelijkse leven te communiceren, dit lukt hem beter door middel van muziek. ‘The Fallout’ gaat voornamelijk over de muziekindustrie. Hoe deze met een hand geeft en met de andere neemt, waardoor ze vaak zitten met constante gevoel hun pieken te moeten halen, wat mentaal zwaar kan zijn. ‘The Fallout’ brengt metalcore met pop punk invloeden en een snufje prog. Het genre is inmiddels erg goed vertegenwoordigd door talloze bands, waardoor het lastig zal zijn om er bovenuit te steken. The Hara is nog jong, en duidelijk klaar voor een avontuur in de muziekwereld. Hun eigen identiteit komt er door en daar kom je vaak al een eind mee om de boven andere releases uit te kunnen steken. (Rik Moors) (7/10) (Mascot Records)
Tusmørke – Balderdom
‘Balderdom’ is het 13e album van Tusmørke. Als je één ding kan verwachten van deze Noose prog rock band, is het dat je nooit weet wàt je kan verwachten. Hun muziek bevat onverwachte wendingen en bijzondere melanges/afwisselingen tussen onder andere ritme en melodie. Het geluid ademt een retro sfeer uit. Zo ook op ‘Balderdom’; al is het geluid doffer dan verwacht. De (gestapelde) vocalen zijn soms woordeloos. Vocale delen worden afgewisseld met uitgebreide instrumentale stukken. Er zijn talloze leuke details en jazz invloeden in de complexe maar toch (redelijk) toegankelijke nummers. In ‘Rerun of Forever (Stravinsky)’ komt er met vlagen veel op je af. Sommig nummers hebben op het einde een aantal ‘loze’ seconden, terwijl ‘Vi er et kollektiv’ vreemd is afgekapt. ‘Lidskjalv’ is een goed opgebouwde epic van ruim 21 minuten. Het geluid blijft wat dof; de scherpe, hoge (fluit)tonen geven een vreemde disbalans. Doordat het geluid meer retro dan anders is, komen de contrasten en de laagjes in zang en muziek deze keer minder goed tot zijn recht, waardoor de harmonie verstoord wordt. Jammer, want ‘Balderdom’ is gemaakt voor de liefhebber van complexe prog. (Esther Kessel) (6/10) (Karisma Records)
Fabio de Almeida – Requiem for a Dragon
De Portugese Saxofonist Fabio de Almeida woont en werkt al een tijdje in Tilburg. Hebben we niets op tegen, maar het lijkt ons dat er meer inspirerende plekken te vinden zijn dan Tilburg. Wellicht is het van invloed geweest op de keuze om een requiem te componeren: een mis voor een overledene. Het bekendste werk in dit genre zal Mozarts’ Requiem zijn, en daar heeft dit ‘Requiem for a Dragon’ zeker verwantschap mee. De toon is vaak duister, gedragen, somber. Het vuur in de draak, symbool voor kracht en een metafoor voor de eigen innerlijke kracht, is gedoofd. De Almeida fluistert bijna op zijn instrument, in sober gehouden arrangementen met vaak alleen drums, bas en piano. Het is knap hoe de componist emotie en melancholiek weet te vatten in de composities, zonder dat deze bezwijken onder het gewicht van het zwaarmoedige thema. Dat komt door de dynamiek die De Almeida aanbrengt, ook en zeker in zijn eigen spel. De opening ‘Mark of the Wanderer’, maar vooral ‘Forever until it lasts’ zijn hier goede voorbeelden. De Almeida laat zijn instrument echt vertellen, soms slechts in een paar noten. Blijkt Tilburg toch heel voedzame bodem te zijn voor prachtige, filmische jazz. (Jeroen Mulder) (8/10) (Dox Records)
Wolverine – Anomalies
Ruim 10 jaar hebben we moeten wachten op het zesde album van de Zweedse progrockband Wolverine. In de begindagen speelde Wolverine nog progressieve metal met Death-invloeden. Daar is nu niets meer van te horen. De nadruk ligt nu op sfeer en melancholiek, vergelijkbaar met bands als Anathema, Steven Wilson en landgenoten Katatonia. De teksten handelen over thema’s als ouder worden, identiteit en existentiële reflectie. Alle bandleden weten precies waar ze mee bezig zijn maar ik wil zanger Stefan Zell even apart vermelden. Zijn zang is expressief en tegelijkertijd breekbaar en krachtig. De muziek ‘Anomalies’ is zeker geen easy-listening. Zelfs na een aantal luisterbeurten ben ik nog bezig om alles wat ik gehoord heb een plaatsje te geven en te verwerken. Ik ben er van overtuigd dat ‘Anomalies’ één van de beste albums van 2026 gaat worden die dit genre te bieden heeft. (Ad Keepers) (8/10) (Music Theories Records)
Robin Berlijn – Carcassettes Vol 6
Dertig jaar na dato duikt een missing link op uit Robin Berlijns carrière. Deze cassette uit 1996, nu pas breed beschikbaar via de geremastered Carcassettes-reeks, vangt de 25-jarige gitarist voordat Fatal Flowers, Kane en al die andere haltes volgden. En wat een charmante tijdcapsule is het geworden. ‘Kind In Tuin’ opent met onmiskenbare sixties-schwung die net zo makkelijk op een Ellen ten Damme plaat had kunnen staan. De basic opname en elementaire productie ,inherent aan het Carcassettesconcept ,doen geen afbreuk aan de kwaliteit. Integendeel, ze geven de songs een rauwe authenticiteit. Bij ‘Hut’ slaat je hart een slag over: Zeppelin? Nee, maar het intro speelt wel verleidelijk met die verwachting. Het meest fascinerende track is ‘De Zachte G’, een oerversie van de Amsterdamse gitaarschool waarin je nog krakerswortels hoort rammelen. Hier zit het DNA van een heel muzikaal ecosysteem verstopt in vier minuten. Voor wie Berlijns latere werk kent, is dit album onmisbaar: het vult witte vlekken in, laat zien waar alles begon. Een sympathiek project dat meer vertelt over de ontwikkeling van een gitarist dan menig gepolijste studioplaat ooit zou kunnen.(Jan Vranken) (8/10) (Carcassettes)
