Je moet begrijpen waar dit kind vandaan kwam om te snappen waarom het zo werd.
Eind 1973 vonden vier vluchtelingen elkaar in een Londense oefenruimte. Paul Rodgers en Simon Kirke waren net ontsnapt uit de smeulende ruïnes van Free; een band die zichzelf kapot had gedrukt onder het gewicht van Andy Fraser’s heroïneverslaving en interne spanningen. Mick Ralphs had Mott the Hoople verlaten, gefrustreerd over de richting die de band insloeg na het David Bowie-gestuurde succes van ‘All the Young Dudes’. En Boz Burrell? Die had een nog vreemdere reis achter de rug: van Robert Fripp’s cerebrale King Crimson naar deze bluesrock-supergroep. Het was Peter Grant, de legendarische, intimiderende manager van Led Zeppelin, die ze onder zijn vleugels nam. Bad Company werd de eerste band op Swan Song Records, Zeppelin’s eigen label. De eerste twee albums, ‘Bad Company’ (1974) en ‘Straight Shooter’ (1975), waren instant platina. ‘Can’t Get Enough’ , ‘Feel Like Makin’ Love’, ‘Shooting Sta’, de FM-stations draaiden ze grijs. Maar in de herfst van 1975, toen de band naar Zuid-Frankrijk trok om hun derde album op te nemen, was de wereld aan het kantelen. De Britse belastingdienst eiste 83 procent van alles wat ze verdienden boven de 20.000 pond. De band was technisch dakloos geworden, belastingvluchtelingen die in Miami woonden en toerden door Amerika alsof hun leven ervan afhing. Wat het deed, financieel gezien.
Ze huurden de Rolling Stones Mobile Studio, diezelfde legendarische truck die ‘Led Zeppelin IV’, ‘Sticky Fingers’ en talloze andere klassiekers had gebaard,en parkeerden hem bij een bescheiden château in de geparfumeerde heuvels van Grasse. Dezelfde streek die later Patrick Süskind zou inspireren tot Het Parfum. De ironie: vier ruige Engelse rockers die hun rauwste album opnamen in het hart van de Franse parfumindustrie.
De geboortekaart
Geboren: 30 januari 1976
Geboorteplaats: Grasse, Provence, Frankrijk (opnames) / Los Angeles (mix)
Ouders: Paul Rodgers (zang, piano), Mick Ralphs (gitaar), Boz Burrell (bas), Simon Kirke (drums)
Vroedvrouwen: Ron Nevison (engineer), Eddie Kramer (mix)
Peetvader: Peter Grant
Geboortegewicht: 10 tracks, 35 minuten en 54 seconden
Kraamkliniek: The Rolling Stones Mobile Studio
Doopkapel: Swan Song Records
Het kind zelf
‘Run With the Pack’ is het lastige middelste kind van de Bad Company-familie. Niet zo instant iconisch als de eerstgeborene, niet zo gedreven als wat later zou komen. Maar misschien wel het eerlijkste. Het album opent met ‘Live for the Music’, een statement of intent dat precies doet wat de titel belooft. Ralphs’ riff is simpel maar effectief, en Rodgers zingt de woorden alsof hij ze meent: “Give it everything you’ve got.” Het is een beetje tragisch dat de band zelf niet altijd dat advies volgt op dit album. Maar als opener werkt het.
Dan ‘Simple Man’, een van die nummers die je meteen herkent maar nooit bij naam kunt noemen. Gevolgd door ‘Honey Child’, dat klinkt alsof Free nooit gestopt is, en ‘Love Me Somebody’, een gezamenlijke compositie van het hele kwartet. Maar het is de titeltrack waar dit album zijn ziel blootlegt. ‘Run With the Pack’ opent met de woorden “You never give me my money…”, zo’n schaamteloos knipoog naar The Beatles’ dat je er anno 2026 om moet glimlachen. In 1976 was dit soort leentjebuur nog ongebruikelijk. Rodgers schreef het nummer op piano, met de strijkers al in zijn hoofd. Het is Bad Company op hun meest ambitieus: een nummer dat zweeft tussen stoere bluesrock en bijna cinematografisch drama.
En dan is er ‘Silver, Blue & Gold’
Dit is het nummer dat nooit als single werd uitgebracht maar uitgroeide tot een van de meest gevraagde songs in hun liverepertoire. Simon Kirke vertelde later dat Atlantic-baas Ahmet Ertegun Peter Grant persoonlijk belde met het verzoek om het als single uit te brengen. Grant, met zijn Zeppelin-mentaliteit van ‘albums over singles’, weigerde. Ze kozen voor ‘Honey Child’. De radio koos voor de cover van ‘Young Blood’. Maar ‘Silver, Blue & Gold’ bleef hangen. Die melodie, die refreinen, “Give me silver, blue and gold / The colour of the sky I’m told / My rainbow is overdue”, het is Rodgers op zijn meest kwetsbaar. Geen stoere pose, geen bravado. Gewoon een man die om zijn regenboog vraagt. De B-kant bevat de enige cover op het album: ‘Young Blood’ van The Coasters. Het was hun grootste Amerikaanse hit van het album, wat iets zegt over de smaak van 1976. ‘Do Right by Your Woman’ is akoestisch en ingetogen, ‘Sweet Lil’ Sister’ rockt harder dan nodig, en ‘Fade Away’ sluit het album af met een zucht in plaats van een knal.
De jeugdjaren
‘Run With the Pack’ was geen moeilijke baby. Het album schoot naar nummer 4 in de UK Albums Chart en nummer 5 in de Amerikaanse Billboard 200. Het werd hun derde opeenvolgende platina-album. In de VS alleen al verkocht het meer dan een miljoen exemplaren. Rolling Stone noemde het destijds hun beste album , een terugkeer naar de rauwe energie van hun debuut. Andere critici waren minder enthousiast. De consensus: solide maar niet spectaculair. Meer van hetzelfde. De hoes was een opvallende keuze. Dit was het enige originele Bad Company-album zonder artwork van Hipgnosis, het collectief dat zowat elke iconische rockhoes van de jaren zeventig had ontworpen. In plaats daarvan kwam John Kosh, de man achter Abbey Road, Who’s Next en later Hotel California,met een glimmend zilveren ontwerp. Een alfamannetjeswolf die waakt over een zogende wolvin met vier welpen. De band als roedel. Of zoals sommigen interpreteerden: vier hongeren jongen die de muziekindustrie leegzogen. Die Kosh-hoes zou direct leiden tot zijn volgende opdracht: Don Henley was zo onder de indruk dat hij hem inhuurde voor Hotel California. Op 19 maart 1976 werd de titeltrack als single uitgebracht. Diezelfde nacht speelde de band in Dallas met Ted Nugent als support. En diezelfde nacht stierf Paul Kossoff, Rodgers’ voormalige bandmaat in Free, aan een druggerelateerde hartaanval in een vliegtuig tussen LA en New York. Hij was 25.
De Volwassenheid
Hoe staat het er nu voor met onze vijftiger?
‘Run With the Pack’ heeft de tand des tijds overleefd, maar niet zonder littekens. Het is niet het eerste Bad Company-album dat mensen noemen. Het is het album waar je naartoe groeit, niet het album waarmee je begint. De masters werden in 1994 geremastered en opnieuw uitgebracht. In 2017 kwam er een luxe editie met 24 tracks, inclusief de legendarische “campfire version” van ‘Do Right by Your Woman’, opgenomen rond een knetterende kampvuur. Rodgers prefereerde de schone studioversie, maar met terugwerkende kracht erkende hij dat die vurige versie misschien wel beter was. In 2025 verscheen een audiofiele heruitgave op 180-gram vinyl via Analogue Productions,45 RPM, geperst bij Quality Record Pressings, met de originele glimmend zilveren hoes gerestaureerd. De recensies waren mild positief: “Klinkt goed, maar mist de wow-factor van de eerste twee.”
Dat is eigenlijk een perfecte samenvatting van het album zelf.
In november 2025 werd Bad Company eindelijk opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, hun eerste nominatie na meer dan een kwart eeuw in aanmerking te komen. Mick Ralphs was vijf maanden eerder overleden, op 81-jarige leeftijd, na jaren bedlegerig te zijn geweest door een beroerte. Boz Burrell was al in 2006 gestorven. Alleen Paul Rodgers en Simon Kirke waren er om twee nummers te spelen en de onderscheiding in ontvangst te nemen. Ralphs’ reactie toen hij hoorde van de nominatie? “Does that mean we get free hot dogs?”
Klassieke Mick.