De laatste avond van januari viel zaterdagavond in Weert samen met een avond vol nederpop die al lang niet meer werkt als nostalgie alleen. Het Goede Doel Revival stapte op het podium van De Bosuil en bewees dat de muziek van Henk Westbroek en Henk Temming nog altijd krachtig genoeg is om een zaal te bewegen.
De Revival-band is opgebouwd rond drie oude Goede Doelers: drummer Toni Peroni, toetsenist René Meister en natuurlijk Henk Westbroek. Aangevuld met andere ervaren muzikanten uit de Nederlandse rockscene en met zanger Marcel van den Berg als tweede stem, vormt de band een nette energieke live-ervaring. Zeg maar een beetje een tributeband van Het Goede Doel, maar dan met een aantal originele leden.
De show starte met een Efteling achtig inlooptapeje en met ‘Hou van mij’, de opener van het debuutalbum ‘België’, ving de show aan. Het lukte ondanks het enthousiasme van Van den Berg niet meteen om de sfeer in de zaal te veranderen. Dat gebeurde ook niet bij zijn welkomstpraatje, waarbij het het publiek bedankte er toch te zijn, ondanks het carnaval. Dat hij daarmee enkele weken te vroeg was, zoegde voor een zaal vol vreemde blikken, zeker toen Van den Berg daarna ook nog eens de opmerking maakte: “Ach ja, Limburgers, he.”
Daarna volgde ‘Gijzelaar’, van diezelfde plaat, een nummer dat al in 1982 controversieel was en dat nog steeds raak klinkt. Het was wellicht wel passend, aangezien het publiek zich inmiddels gegijzeld voelde door deze rare opmerkingen. De band hield zelf wel een stevig tempo aan met ‘In het leven’, de eerste single die Het Goede Doel ooit uitbracht, en net als het publiek op zoek was naar de nooduitgang, kwam Westbroek zelf op. Het eerste echte gejuich steeg op uit de zaal en met ‘Nooduitgang’ werd er ook opeens volop meegezongen. Dit laatste nummer is in de loop der jaren een veel gespeeld nummer in de live-context van de originele band geworden, en ook hier mag er geen twijfel over bestaan dat Het Goede Doel Revival overtuigend de voet in de schoenen van de voorgangers past.
Westbroek en Van den Berg wisselden de leadzang af door de avond heen, wat een natuurlijke dynamica gaf aan de show. Bij sommige nummers stond Westbroek meer op de achtergrond, bij andere nummers nam hij de voorste rol over. Dit evenwicht werkte helaas niet helemaal goed, aangezien Van den Berg toch echt die klik met het publiek miste die Westbroek wel had, en zo bewoog het publiek van het ene nummer naar het andere waarbij zo nu en dan de aandacht toch verslapte. En dat ondanks de geweldige band die de mannen achter zich hadden staan. Zo maakten ze van ‘Ik dans dus ik besta’ een stevige rockversie die niet misstond.
Het midden van de show bevatte een reeks nummers uit verschillende perioden van Het Goede Doel. ‘Vriendschap’ en ‘Ik dans, dus ik besta’ werden voluit meegezongen, terwijl ‘Zwijgen’ toch weer iets inkakten nadat Henk Westbroek het podium verliet. Hij heeft nog maar één long, gaf hij eerder op de avond aan, dus kan het minder lang volhouden. Het werd daardoor meer een tribute avond waarbij Westbroek zo nu en dan een cameo maakte, wat voor een groot deel van het publiek een kleine teleurstelling was. ‘Iets van gevoel’, ‘Net zo lief gefortuneerd’, ‘Alleen’ en de prachtige ballad ‘Franse auto’ volgden op met een goed overwogen afwisseling van tempo en stemming. Het is wellicht het meest ondergewaardeerde nummer van Het Goede Doel en Westbroek bracht herinneringen terug aan de avonden waarin de titeltrack van ‘Mooi en Onverslijtbaar’ extra hard uit de speakers klonk als de LP werd gedraaid.
‘Een eigen huis’, bekend geworden met René Froger haalde het niet, hoewel het publiek uit volle borst meezong, en ‘Geboren voor het geluk’ leidde naar het laatste deel van de hoofd set. ‘Net zo lief gefortuneerd’, een mooi nummer, maar de uitvoering door Marcel van den Berg trok de energie wat terug voordat ‘Uit vrije wil’ het publiek toch deed verlangen naar de nooduitgang. Die echte dan. Sinterklaas’ (Henk & Henk) een luchtige noot toevoegde aan de avond. Westbroek legde bij dit nummer uit dat de teksten toen helemaal niet racistisch bedoeld waren en dat hij door de jaren heen een andere visie heeft moeten omarmen met Rode Piet, Grijze Piet, Paarse Piet en dergelijke. Het publiek zong mee bij de aangepaste tekst en natuurlijk kwam Sinterklaas zelf ook op. Het was duidelijk dat Westbroek het met de door Akwasi geëiste verandering niet echt eens was.
En toen kwam het laatste nummer, wellicht wel het mooiste Nederlandstalige nummer ooit gemaakt. Alles geprobeerd’ met het magistraal melancholische instrumentale einde met de solo van René Meister sloot het feest der herkenning af, waarna de band even verdween om ruimte te geven voor een toegift. De terugkeer begon met ‘Zelfs je naam is mooi’, oorspronkelijk een solo-hit van Henk Westbroek uit 1998, die hier een droomachtige sfeer meebracht in een overwegend energieke avond. De finale was voor mega-hit ‘België’, en ja, die was onvermijdbaar en onweerstaanbaar. Het publiek in De Bosuil zong het nummer van begin tot eind mee en bewees daarmee dat deze klassieker uit de vroegste nederpop-periode nooit uit populariteit verdwijnt.
De avond bewees dat Het Goede Doel Revival ten dele gewoon een tributeband die bekende nummers speelt. En ja, dat klopt, want het was niet de hele originele band, maar nadat Het Goede Doel in 2016 haar laatste concert speelde in Veldhoven, is dit wel the next best thing om in de buurt te komen van die grote hits uit de jaren 80. Maar zonder iets af te doen aan het concert, is duidelijk dat de stem van Henk Westbroek onmiskenbaar Het Goede Doel is, en iedere andere stem slechts een middelmatige vervanger, ook als zingt deze naast Westbroek zelf.