Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Valiant Sentinel – Neverealm
Valiant Sentinel is een Griekse traditionele powermetalband opgericht in 2018. Met ‘Neverealm’ brengt Valiant Sentinel haar tweede album uit. Het eerste album ‘Valiant Sentinel’ is in 2022 uitgebracht door No Remorse Records. Op dit album waren er veel gastbijdrages van onder andere Fabio Leone van de Italiaanse powermetal-band Rhapsody Of Fire en klonk Valiant Sentinel ook behoorlijk naar Italiaanse powermetalbands zoals Rhapsody Of Fire en Rhapsody. Ook op ‘Neverealm’ hebben we gastbijdrages. Laura Guldemond (Burning Witches) zingt mee op het titelnummer ‘Neverealm’ en Zak Stevens (Savatage/Circle ll Circle) doet mee op ‘Arch Nemesis’. Mede door het inhuren van drummer Frederik Ehmke van de Duitse powermetal-band Blind Guardian en geen deel uitmaakt van de line-up van Valiant Sentinel klinkt Valiant Sentinel nu meer naar de Duitse powermetal-bands als Blind Guardian, Avantasia en Gamma Ray. Slechtste nummer van het album is ‘Come What May’ wat nu al de slechtste ballad van het jaar is. ‘Neverealm’ is een doorsnee powermetal-album met wortels in de traditionele Italiaanse en Duitse powermetal die duidelijk terug te horen zijn. Leuk, maar daar is ook alles mee gezegd. (Ad Keepers) (6/10) (Theogonia Records)
Paul Ricci – The Path
Paul Ricci is een Amerikaanse multi-instrumentalist, componist en producer die de afgelopen decennia een unieke plek heeft verworven in de hedendaagse fusion- en instrumentale muziek. Met wortels in jazz, rock, klassieke en wereldmuziek is Ricci een muzikant die zich niet laat vastpinnen op een bepaald genre en daar getuigt ‘The Path’ van. De gitaar speelt beslist een hoofdrol op deze plaat: het album opent met ‘Major Look’ waarin Ricci direct zijn virtuoze spel laat gelden. ‘The Path’ is daarbij als titel raak gekozen, want je volgt als luisteraar echt een pad: van ruige jazz-geïnspireerde improvisaties tot meer ambient-achtige passages. Gemakkelijk is het nergens: de composities zijn zonder uitzondering complex, met veel lagen die je niet allemaal in één luisterbeurt kunt absorberen. Ricci laat zich door veel stijlen beïnvloeden, iets dat op ‘Lobo’ goed te horen is: een avontuurlijk, opzwepend stuk met Afrikaanse ritmes, Oosterse melodielijnen en een heerlijke afsluitende gitaarsolo. Het is een van de hoogtepunten op ’The Path’, samen met het ingetogen, afsluitende ‘Down on 6th St.’ Productietechnisch zit alles strak in elkaar, met een moderne, heldere mix die de verschillende lagen van de composities tot hun recht laat komen. (Jeroen Mulder) (8/10) (Origin Records)
Kele – The Singing Winds Pt. 3
Bloc Party-frontman Kele Okereke sluit met dit derde deel zijn ambitieuze ‘The Elements’-serie af, een trilogie albums die begon als een creatief experiment tijdens de lockdown. Het bijzondere aan deze serie is dat elk geluid, behalve de zang, wordt gemaakt door zijn gitaar te verwerken. Die beperking heeft juist gezorgd voor een sonische consistentie die dit tot een van zijn meest bevredigende soloplaten maakt. Opener ‘It Wasn’t Meant To Be’ gaat over het einde van een relatie, verteld op een manier die niet langzaam of zacht is maar eerder in kalme chaos. Single ‘Hometown Edge’ werpt een blik op Londense straten zoals Liverpool Street en Bethnal Green, waarbij catchy melodieën de pijn in zijn woorden niet kunnen verbergen. ‘Money Trouble’ biedt de heerlijk Britse uitdrukking ‘I’m going out out’ voordat het opgaat in club beats, terwijl ‘Day And Night’ de glinsterende toetsen van Joy Division’s ‘Atmosphere’ oproept met een kloppende beat. Nummers als ‘Breathless’ en het Griekse folk-achtige ‘Kintsugi’ tonen Okereke’s veelzijdigheid. Het album eindigt met ‘Holy Work’, een poging om troost te vinden in liefde en religie gecombineerd, wat een gevoel van voltooiing achterlaat. (William Brown) (7/10) (Kola)
Tremonti – The End Will Show Us How
De befaamde gitarist Mark Tremonti, bekend van Creed en Alter Bridge, levert met zijn zesde soloalbum onder eigen naam zijn zwaarste en meest viscerale werk tot nu toe. Samen met bandleden Eric Friedman op gitaar, Ryan Bennett op drums en Tanner Keegan op bas keerde hij terug naar Studio Barbarosa in Orlando om met producer Michael Baskette twaalf metalische anthems op te nemen. Opener ‘The Mother, The Earth and I’ bouwt langzaam op met atmosfeer voordat de gitaar in volume en gewicht toeneemt. ‘One More Time’ opent met een kettingzaagriff die de luisteraar vier minuten lang in zijn greep houdt, terwijl ‘Just Too Much’ en ‘Nails’ voorbeelden zijn van opwindende metallic power. De productie is groot en gepolijst maar blijft dicht bij het kloppende hart van het beest. Tremonti’s stem, hoewel niet zijn sterkste eigenschap, past goed bij de emotionele diepte van nummers als ballad ‘It’s Not Over’. De titelnummer combineert ritmische kracht met stijgende teksten, terwijl ‘I’ll Take My Chances’ begint met een machtige intro van dubbele tijd op bas en drums. Het album blijft fris en modern klinken zonder verouderd te worden, met nummers die een episch gevoel hebben zonder te lang te zijn. (Anton Dupont) (8/10) (Napalm)
Rufus Wainwright – Dream Requiem
De veelzijdige singer-songwriter en componist presenteert met ‘Dream Requiem’ een ambitieus klassiek werk dat tijdens de pandemie werd geschreven. Deze live-opname van de wereldpremière in juni 2024 in Parijs bevat een compositie voor orkest, koor, sopraan en verteller. Met Meryl Streep als verteller en sopraan Anna Prohaska, uitgevoerd door het Orchestre Philharmonique de Radio France onder leiding van dirigent Mikko Franck, is dit een prestigieus project gecommissioneerd door grote culturele instellingen in de VS, het VK en Europa. De tekst weeft woorden uit de Latijnse mis voor de doden samen met Lord Byrons apocalyptische gedicht ‘Darkness’, dat werd geschreven na de vulkaanuitbarsting van Mount Tambora in 1815. Beide teksten worden op verschillende muzikale manieren behandeld: Byrons tekst wordt voornamelijk verteld door de acteur en onderstreept door donkere orkestrale arrangementen, terwijl de Latijnse requiemtekst wordt gezongen door een groot gemengd koor, kinderkoor en sopraan. Het extastische ‘Lux perpetua’, de aangrijpende cellosolo in het ‘Offertorium’ en het griezelige ‘In paradisum’ behoren tot de hoogtepunten van dit uurlange werk. Wainwrights tekstuele vindingrijkheid en sterke instinct voor melodie maken ‘Dream Requiem’ tot een consistent boeiende en lonende luisterervaring. (Norman van den Wildenberg) (7/10) (Warner Classics)
