Afgelopen zondag stond de kleine zaal van de Nieuwe Nor in Heerlen in het teken van kwetsbaarheid, groei en alt-pop van eigen bodem. De Nederlandse artiest Philine bracht haar nieuwe tour naar het zuiden van Limburg en presenteerde daarbij haar meest persoonlijke werk tot nu toe: ‘the truth of living in reality’. Na het succes van haar eerdere EP ‘the side-effects of living in a fantasy’ leek dit album een logisch vervolg, maar live werd duidelijk dat het om méér ging dan alleen een nieuw muzikaal hoofdstuk.
Opvallend was dat Philine in de kleine zaal stond, terwijl boven haar in een overvolle uitverkochte zaal Treasure, de Bruno Mars-tribute, bijna letterlijk het plafond deed trillen. Toch werd beneden bewezen dat impact niet altijd in volume zit. Juist de bescheiden setting en de puurheid van het optreden maakten minstens net zoveel indruk, en misschien zelfs méér.
De avond werd geopend door Maryn Charlie, een Amsterdamse singer-songwriter. Met nummers over zelfbeeld, sociale druk en mentale gezondheid wist ze direct een connectie te maken met het publiek. Haar optreden tijdens de Popronde en het succes van haar EP ‘Out of the Blue’ kwamen niet uit de lucht vallen, en live bleek waarom haar naam steeds vaker opduikt.
Sommige fans hadden maar liefst tweeënhalf uur gereisd om speciaal naar Heerlen te komen voor de band. Ze kenden elk nummer van buiten, zelfs een nummer dat pas deze week was uitgekomen. Dit tot groot enthousiasme van de zangeres: “Met jullie erbij zal ik nooit mijn teksten vergeten”, liet ze lachend weten.
Ook viel op dat de band een boekje door het publiek liet rondgaan, waarin fans hun e-mailadres én een zelfgetekende pasfoto konden achterlaten om op de hoogte te blijven van bandnieuws. Het leverde een reeks creatieve, en soms hilarische, portretten op, een heel originele manier om de interactie met het publiek te versterken.
Na de support-act was het podium voor Philine, in een helaas matig gevulde kleine zaal, maar dit kwam de intieme sfeer wel ten goede. Dit werd gedragen door subtiele elektronica, melancholische pop en afwisselend rauwe melodieën. De band bestond naast Philine uit Anne Roos Peterse (gitaar en backing vocals), Levi Manner (gitaar), Margi Sinniah (keys & backing vocals). Jur Kuijper (drums) en Vincent Moes (bas).
De set werd geopend met ‘Green’, ‘Waste a Life’ en ‘Confused’, waarna het tijd was voor ‘The Outcome’ het eerste nummer van het aankomende debuutalbum ‘The Truth of Living in Reality’. Pure nummers met oprechte verhalen. De thema’s van het volwassen worden, loslaten, accepteren, leven in het nu, kwamen op een manier binnen die zelden geforceerd voelde. De dynamiek van de show zat in de details: kleine gebaren, een blikwisseling met de band, stiltes die net zo betekenisvol waren als de refreinen. De Nieuwe Nor werd geen concertzaal, maar een luisterruimte.
De set werd vervolgd met het nummer ‘Heavy’, geschreven over momenten waarop het leven even niet over rozen gaat. Philine vertelde dat ze een echte “overthinker” is, overal over nadenken wat in de toekomst zou kunnen gebeuren. Dit alles werd verpakt in het pure ‘Ten Years Time’.
Daarna was het tijd om even een moment van mindfulness in te zetten, waarbij Philine samen met de zaal een ademoefening deed om weer tot jezelf te kunnen komen. Een grappige en een passend intermezzo op deze avond. Met het eerlijke en introspectieve ‘Josie’ zong de zangeres over haar eerste vriendinnetje. Hierna volgde met ‘Convenient Thoughts’ nog een nieuw nummer van haar aankomende album.
Het meest intieme en indrukwekkendste moment van de avond kwam met ‘Afterlife’, dat vertelde over mensen die te vroeg van ons heen gaan. Het nummer, geschreven aan het sterfbed van de oma van een van de bandleden, werd midden in het publiek akoestisch ten gehore gebracht door Philine, Anne Roos en de tourmanager van de band.
De encore werd ten slotte ingezet met ‘How Do We Love’ waarbij Philine zelf ook op gitaar speelde. De avond werd afgesloten met ‘Matter’. Een prachtige afsluiter van een avond met nummers die bleven hangen, zowel muzikaal als tekstueel, eerlijk, kwetsbaar en precies raak.
Foto’s (c) Daniel Frissen