Al sinds zijn debuutalbum ‘Look Sharp!’ is Joe Jackson eigenzinnig. In de jaren ’80 had hij er succes mee door wisselend te gaan van new wave en ska van albums als ‘Beat Crazy’ uit 1980 en ‘Night And Day’ uit 1982 naar een jazzgeoriënteerd album als ‘Body And Soul’ in 1984. Hij bleef daarna meerdere genres verkennen op zijn albums. Drie jaar geleden kwam hij nog met een dancehallalbum ‘What A Racket!’ dat muzikaal teruggreep op de jaren ’20 van de vorige eeuw. Ook de bijbehorende tournee, die hem onder andere naar Eindhoven en Utrecht bracht, was grotendeels een theatraal evenement in de stijl van de ‘roaring twenties’ van de vorige eeuw. In het najaar van dit jaar geeft hij weer vier concerten in Nederland, maar dan ter promotie van zijn nieuwe popalbum.
Maar op zijn nieuwe album ‘Hope and Fury’ is vanaf ‘Welcome To Burning-By-Sea’ al gelijk duidelijk dat hij teruggrijpt op zijn eigen muzikale verleden. De titeltrack klinkt weer als een mix van new wave en ska als in zijn hoogtijdagen in de jaren ’80. Met daarin de kenmerkende volle baslijn van zijn vaste bassist Graham Maby, met wie Joe Jackson al sinds zijn debuutalbum regelmatig heeft samengewerkt. ‘I’m Not Sorry’ knipoogt dan weer naar zijn klassieker ‘Sunday Papers’. Of doet ‘Made God Laugh’ niet erg denken aan ‘It’s Different For Girls’? Ook het hoekige ‘Fabulous People’ en het softrockachtige ‘After All This Time’ hadden zo singlehits van hem uit de jaren ’80 kunnen zijn. ‘The Face’ is dan weer een latinachtige echo van het album ‘Body & Soul’. Ook ‘End Of The Pier’ had niet misstaan op dat album. Afsluiter ‘See You In September’ is dan weer zo’n typische pianoballad zoals we die in het verleden ook al kenden van Jackson, zoals ‘A Slow Song’ op het album ‘Day & Night’.
Amper negen nummers en 34 minuten telt het album, maar dat is kort en krachtig genoeg. Want ‘Hope and Fury’ kan zich meten met zijn eerder genoemde klassieke popalbums. Misschien is het weinig nieuws onder de zon en klinkt het als een verzamelalbum van zijn eerder bewandelde paden. Maar alle negen nummers zijn stuk voor stuk pakkend, en Joe Jackson is op zijn 71ste nog uitstekend bij stem. (8/10) (Ear Music)