Zondagavond trad Da Lata op in het Jazz Cafe in Londen ter gelegenheid van de officiële release van hun nieuwe album ‘Edge of Blue’. Een avond vol zonovergoten grooves, Braziliaanse ritmes, soul, jazz-funk en trip hop, waarmee de band na ruim 25 jaar nog steeds volle zalen trekt.
Het voorprogramma van Trinka bracht het publiek alvast in de stemming, terwijl DJ’s Patrick Forge (naast Chris Franck de andere drijvende kracht van Da Lata) en Marc Brown (de DJ van Franck’s vorige band Smoke City) een warme, dansbare opbouw van de avond verzorgden.
Toen Da Lata het podium betrad, voelde je meteen de vertrouwde chemie van de band, die gedurende het optreden uitgroeide tot een collectief van uiteindelijk bijna 15 man op het podium. Het gitaarspel van frontman Chris Franck leidde de nummers, onder andere ondersteund door de diepe baslijnen van bassmonster Matheus Nova en complexe percussie van Satin Singh en Stomp-oprichter Carl Smith, die de ritmes scherp en dansbaar hielden. Het collectief stond als een huis en werd gedurende de set alleen maar vaster, doordat de fundering werd uitgebreid met meerdere gastmuzikanten, zoals Mike Patto en Level 42-toetsenist Mike Lindup.
Het concert opende meteen met de herkenbare single ‘Rio Vida’ van debuutalbum ‘Songs from the Tin’, een nummer dat het publiek meteen herkende en meevoerde in de vertrouwde tropische sfeer. Debuutsingle ‘Ponteio’ dat zelfs nog van voor dat succes album was, volgde en versterkte de energie, maar het ging uiteindelijk om het nieuwe album. De daarvan afkomstige nieuwe nummers ‘Musa’, ‘Caberá’ en ‘Edge of Blue’, lieten horen hoe de band hun rijke ervaring combineert met frisse ritmische en harmonische experimenten. Toch pakte de band zo nu en dan terug op ouder werk, zoals het heerlijke ‘Um Amor a Mais’ van ‘Fabiola’. En ja, de stemmen van Bêmbè Sêguè, Vanessa Freeman en Carolina Lelis waren krachtig en meeslepend, in een harmonieuze samenzang verweven.
‘Ronco da Cuica’ werd een hoogtepunt, in een langere versie van het nummer en hiermee kwam de zaal volledig in beweging. De ritmische drive werd op meesterlijke wijze ondersteund door percussie en bas, terwijl de zang en melodielijnen door de zaal zweefden, niet in de minste plaats door de dwarsfluit en saxofoon van Amsterdammer Finn Peters. De dynamiek van de langere uitvoeringen gaf ruimte aan subtiele improvisaties en interacties met het publiek. Forge, die als producer na zijn DJ-set een vrije avond had, liep dan ook breed glimlachend door de zaal en genoot zichtbaar van de dansende menigte, waardoor de avond een intieme en persoonlijke sfeer kreeg.
‘Boca Seca’ van het nieuw album, maar ook ‘Thunder Of Silence’ van ‘Birds’ toonden de veelzijdigheid van de band, waarin dansbare grooves van drummer Marcinho Pereira en introspectieve passages elkaar afwisselden. Het heerlijke ‘Arena’ van werd een hoogtepunt, dat samen met ‘Sway’ van het album ‘Birds’ de energieke ritmes en rustige, melodische momenten afwisselden. Met ‘Pra Manha’ van ‘Songs from the Tin’ bracht Da Lata de set terug naar het begin, hoe ze deze ook aanving, waarbij Mike Lindup nog een laatste maal het podium opstapte, waar hij dat al 25 jaar met regelmaat doet bij Da Lata.
Het werd een dampend dansfeest dat ook na de set nog bleef rondspoken, waarna de band terugkeerde voor de encore met het nieuwe nummer ‘Vento’, dat de avond hoopvol en feestelijk afrondde. Zondagavond liet zien dat Da Lata, na 25 jaar, nog steeds een van de meest inventieve en meeslepende acts van het Verenigd Koninkrijk is. ‘Edge of Blue’ brengt Da Lata ietwat terug naar het begin, qua kracht en richting, maar liet duidelijk blijken dat de band in ruim 25 jaar zeker is blijven vernieuwen.