Het optreden van Jasmine Jethwa in Café Café in Hasselt voelde vanaf het eerste moment bijzonder. De zaal was ruim op voorhand uitverkocht en dat zorgde voor een rustige maar duidelijke spanning in de ruimte. Mensen stonden niet te dringen of luid te praten. Het was alsof iedereen wist dat dit een avond zou worden waarbij je het best gewoon luisterde. Café Café is klein, bijna huiselijk, en dat werkte in het voordeel van Jasmine. Het publiek zat dicht op haar muziek, letterlijk en figuurlijk.
Het voorprogramma sloot verrassend goed aan op wat later zou komen. De sfeer was zacht, akoestisch en persoonlijk, precies wat Jasmine nodig had om naadloos het podium over te nemen. Toen ze uiteindelijk opkwam, werd het meteen muisstil. Je zag aan haar lichaamstaal dat ze verlegen was, maar dat maakte het geheel juist authentiek. Ze had haar gitaar vast zoals iemand een vertrouweling vasthoudt. Niet als een accessoire, maar als iets dat haar door de avond zou helpen.
Ze begon haar set met ‘Turn off the TV’, een nummer dat meteen de toon zette: rustig, eerlijk en dicht bij zichzelf. Daarna volgde ‘Money to burn’, dat ze bracht met dezelfde beheersing en warmte. De ingetogen sfeer bleef hangen toen ze ‘Blue Stripes’ speelde, een van haar gevoeligste liedjes, waarbij het publiek bijna ingehouden adem leek te hebben. ‘Golden’ bracht iets lichters, iets hoopvollers, terwijl ‘Running Circles’ weer de meer melancholische ondertoon liet horen die zo kenmerkend is voor haar stem.
Halverwege de set speelde ze ‘Girl who cried Wolf’, gevolgd door ‘If you don’t know’. Beide nummers werden heel direct gebracht, alsof ze ze voor het eerst aan iemand voorlas. De zaal had iets van een huiskamer gekregen, met iedereen die aandachtig naar haar keek en luisterde. ‘I believe in you’ werd warm ontvangen, waarna ze een bijzonder moment creëerde met haar cover ‘Fade into you’, oorspronkelijk van Mazzy Star. Het was een van de hoogtepunten van de avond: haar stem paste wonderlijk goed bij het dromerige karakter van het nummer.
Daarna volgde ‘Vulnerable’, waarin ze opnieuw dat kleine trillende randje liet horen dat haar muzikaliteit zo oprecht maakt. ‘Have I ever been’ klonk bijna als een vraag aan zichzelf, en ze bracht het met een intensiteit die de zaal volledig in haar greep hield. Ze sloot haar set af met ‘Dream of running’, een rustig, mooi nummer dat de avond perfect afrondde.
Toen het applaus losbarstte, bleef ze even verlegen lachen. Ze verduidelijkte dat ze geen bisnummer zou spelen. Ze zei dat ze al verlegen genoeg was en dat de kleedkamer letterlijk achter de deur naast haar zat, dus dat ze het gewoon allemaal in één keer speelde. Het was ontwapenend en precies wie ze is.
Het concert bracht precies wat mensen verwachtten: geen spektakel, maar een intieme ontmoeting met een artiest die haar muziek brengt alsof het een gesprek is tussen vrienden.
Foto’s (c) Vic Geurts
