In een uitverkocht Muziekgebouw Eindhoven presenteerde Yann Tiersen maandagavond zijn laatste werk ‘Rathlin From A Distance | The Liquid Hour’, een gespleten album dat de breuklijnen in zijn muzikale identiteit blootlegt. De Franse multi-instrumentalist, die nooit om grenzen geeft tussen klassiek en pop, leverde een soloconcert dat het publiek sterk verdeelde.
Tiersen verscheen in rood-zwart trainingspak en groen petje, nam plaats achter de piano en kondigde zijn plan aan: eerst het pianodeel, later zou hij van plaats wisselen. Het licht was sfeervol maar bescheiden, spots die rustig meedeinden met de muziek. Het eerste deel bestond uit intieme pianominiaturen, elk geïnspireerd door plekken die de componist bezocht tijdens zijn reis langs de Schotse en Ierse kust. Stukken als ‘Ninnog’, ‘Fastnet’ en ‘Rathlin From A Distance’ vloeiden naadloos in elkaar over, meditatieve composities die de toeschouwer meenamen naar winderige kustlijnen en stille eilanden.
Na het pianodeel verhuisde Tiersen naar zijn synthesizeropstelling en sprak enkele woorden toen hij het tweede deel inzette. ‘The Liquid Hour’ vormde een drastische breuk met het serene openingsuur. Elektronische klanken, psychedelische ritmes en vocoder-bewerkte vocalen domineerden nummers als ‘Stourm’ en ‘Ninnog at Sea’. de sfeervolle zachte verlichting veranderde naar een kakafonie van flitsende en springende lampen in alle kleuren van de regenboog. Halverwege pakte hij zijn viool, die hij tussen de synthesizers improviseerde en bij een van de tracks toverde hij een Franstalige vrouwenstem uit zijn vocoder.
De elektronische koers bleek controversieel. Waar het eerste uur moeiteloos beklijfde, leidde de radicale ommezwaai tot zichtbaar ongemak in de zaal. De muziek kreeg iets van een Eindhoven Dance Event, met herhalende patronen en industriële texturen die de grenzen van Tiersens neoklassieke signatuur overschreden. Een aanzienlijk deel van het publiek verkozen de uitgang boven het voltooien van het experiment, niet bereid de elektronische verkenning tot het einde te volgen.
Als toegift keerde Tiersen terug naar de piano voor een kort, amper twee minuten durend stuk. Geen nostalgische blik richting zijn bekendste werken, geen echo’s van de soundtracks die hem groot maakten. Maar wie Tiersen kent, weet dat hij de nummers uit ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’ of ‘Good bye, Lenin!’ amper speelt. Iedere keer iets anders, en iedere keer weet Tiersen te verrassen; zo ook in de stad waar hij in 2006 zijn eerste concert op Nederlandse bodem speelde. Na afloop bleef de componist in de foyer, waar hij ruimschoots de tijd nam voor handtekeningen, foto’s en gesprekken met wie was gebleven.
Het concert toonde Tiersen als kunstenaar die zijn comfort verlaat, maar stelde tegelijk de vraag hoeveel zijn publiek wil meegaan in die ontdekkingstocht. Wie kwam voor de herkenbare klanken van weleer, vertrok waarschijnlijk met gemengde gevoelens. Wie bereid was zich over te geven aan zijn huidige fascinatie voor elektronische verkenningen, kreeg een avond vol contrasten en muzikale spanning.