De R&B-iconen betraden het podium van de Effenaar met de zekerheid van artiesten die weten wat ze kunnen. Terry Ellis, Cindy Herron-Braggs, Rhona Bennett en Maxine Jones openden direct met ‘My Lovin’ (You’re Never Gonna Get It)’, waarbij de herkenbare melodielijn die generaties fans heeft geraakt even fris klonk als tijdens de gloriejaren van ‘Funky Divas’. Ellis’ karakteristieke stemgeluid sneed door de zaal, terwijl Herron-Braggs de harmonieën verzorgde die En Vogue groot hebben gemaakt.
De kwaliteit van de groep kwam volledig tot uiting tijdens ‘You Don’t Have To Worry’ en ‘Lies’, waarbij de intieme setting van de Effenaar elke nuance hoorbaar maakte. Bennett bewees haar waarde als relatief nieuw lid door naadloos aan te sluiten bij de gevestigde kwaliteit, terwijl Jones’ terugkeer naar de groep zichtbaar emoties losmaakte bij zowel bandleden als publiek.
Hun uitvoering van ‘Flash Light’ toonde hoe En Vogue klassiekers benadert. De funky groove kreeg een eigentijdse twist zonder de essentie van het Parliament-origineel te verliezen. Ook ‘Leave The Door Open’ van Silk Sonic werd volledig naar hun hand gezet met kenmerkende arrangementen en elegante uitstraling.
‘Whatta Man’ bracht de zaal in beweging en toonde hoe tijdloos de samenwerking met Salt-N-Pepa blijft. ‘Free Your Mind’ liet de boodschap van het nummer net zo helder klinken als tijdens de oorspronkelijke release van ‘Funky Divas’. De akoestische benadering van ‘Yesterday’ van The Beatles demonstreerde hun veelzijdigheid door ver buiten hun gewone repertoire te treden.
Het uitgebreide medley vormde een reis door de soul- en R&B-geschiedenis, waarbij ‘Rock Steady’, ‘Got To Be Real’, ‘Bad Girls’, ‘Ring My Bell’, ‘Best Of My Love’, ‘I Heard It Through The Grapevine’, ‘Respect’, ‘Lady Marmalade’, ‘Tell Me Something Good’, ‘In My House’, ‘Proud Mary’ en ‘I’m So Excited’ naadloos in elkaar overliepen. Elke song kreeg net genoeg tijd om de melodie te laten landen, terwijl de spanning constant aanwezig bleef door de vakkundige overgangen tussen de verschillende nummers.
Nieuwer materiaal van ‘Electric Café’ zoals ‘Rocket’ en ‘Reach 4 Me’ bewees dat En Vogue niet stilstaat bij hun verleden. Deze nummers integreerden natuurlijk in de setlist en toonden hoe de groep eigentijds blijft zonder hun identiteit te verliezen.
‘Giving Him Something He Can Feel’ bracht eerbetoon aan Aretha Franklin, waarbij de dames toonden hoe ze klassiekers kunnen herinterpreteren zonder ze te overschaduwen. Hun respect voor de originele artiesten straalde door in elke noot. ‘Ooh Boy’ van ‘Soul Flower’ kreeg een warm ontvangst en bevestigde de breedte van hun catalogus.
De afsluiting met ‘Don’t Let Go (Love)’ en ‘Hold On’ zorgde voor een emotioneel moment waarin drie decennia muziekgeschiedenis samenkwamen. Het publiek zong uit volle borst mee, wat de blijvende kracht van deze nummers onderstreepte.
En Vogue bewees dat hun reputatie als perfecte zangeressen nog altijd stand houdt. De samenklank tussen de stemmen, de elegante choreografie en de natuurlijke uitstraling maakten deze avond tot een masterclass in R&B-entertainment. De Effenaar bood het perfecte decor voor een groep die zowel intimiteit als grandeur moeiteloos weet te combineren.
Voor fans van R&B was dit een avond om niet snel te vergeten, waarbij duidelijk werd dat En Vogue ook na al die jaren nog steeds de maatstaf zet voor vrouwelijke groepen. Hun muzikale erfenis blijft springlevend, wat deze concertavond in Eindhoven prachtig bewees.
Foto’s (c) Stefanie Portegies