Afgelopen Pinksterweekend vond aan de rand van de stad Antwerpen in het romantische Park Den Brandt het herrezen Jazz Middelheim plaats. Drie jaar geleden leek het iconische festival te verdwijnen van de internationale jazzagenda, maar uiteindelijk werd door de inspanning van diverse partijen een doorstart gerealiseerd. Daar mogen alle betrokkenen best heel trots op zijn. Ruim 11.000 bezoekers genoten met volle teugen van een diverse programmering. Maxazine was aanwezig op vrijdag, zaterdag en zondag.
De creatieve invloed van de coördinatoren en curatoren Bert Schreurs en Gilles de Decker was duidelijk terug te zien in zowel het programma als de hele uitstraling van het festival. Schreurs is de drijvende kracht achter het immer gezellige Brosella Festival in Brussel en De Decker verantwoordelijk voor het jaarlijkse hippe Paradise City Festival in het pittoreske Perk, even ten noorden van Luchthaven Brussel. Concreet vertaalde zich dit in een vooral op jazz gerichte line-up in de grote ‘Concert Hall’ tent, een eclectisch geluid op het openluchtpodium ‘Birdland’ en zwoele dansbare beats van dj’s op het ‘Jasm’ stage.
Verrassend leuk was het optreden van Amanda Whiting. De uit Wales afkomstige harpiste had er zichtbaar in. Haar nummers waren sterk beïnvloed door folk en zijn een aangename mix van uptempo en mooie luister composities. Een heel grappig verhaal vertelde ze bij ‘To Much’, waarvan ze beweerde dat deze jaren geleden was gecomponeerd door haar toen zesjarige zoon. De harp was überhaupt goed vertegenwoordigd op het festival. Harpiste Marjolein Vernimmen speelde vrijdagmiddag mee bij het ensemble Aki en zondagavond was het de van oorsprong Oekraïense Alina Bzhezhinska die met haar Hip Harp Collective enthousiast het publiek bespeelde. In alle eerlijkheid sneeuwde haar eigen geluid een beetje onder door de stevig spelende band. Haar spel kwam beter tot z’n recht in het duo moment met de zeer fijn blazende saxofonist Tony Koffi.
En er waren echt een aantal topconcerten. Pianist Bram De Looze gaf vrijdag samen met cellist Hank Roberts, bassist Thomas Morgan en drummer Joey Baron een uitmuntend optreden. Waanzinnig hoe de vier mannen de grote tent omtoverde tot een intieme jazzclub waar het publiek uiterst geconcentreerd zat te luisteren. Het enige minpuntje was dat op het meest intieme moment de soundcheckgeluiden van Orchestra Baobab doordrongen tot de ‘Concert Hall’ tent. Uiteindelijk konden de heren er wel om glimlachen.
Op zaterdag ging de Braziliaanse pianist Amaro Freitas solo los op de vleugel. Het eerste gedeelte van zijn set was gevuld met soms stevige improvisaties waarin hij schakelde van wilde jazz tot uitwaaierende klassieke tonen. In het tweede gedeelte van de set nam Freitas ons denkbeeldig mee naar het Amazonegebied. Via samples en loopings toverde hij de grote tent om naar het tropische regenwoud en liet het publiek in extase achter. Ook euforisch werd datzelfde publiek van zangeres Dee Dee Bridgewater met haar drie vrouwelijke begeleiders. Vooral de Italiaanse bassiste Rosa Brunello maakte indruk. Hopelijk haalt Middelheim Brunello de volgende editie terug met haar eigen band.
Zondagmiddag opende saxofonist Jan Garbarek het festival. De stoïcijns overkomende Noor nam de toehoorders twee uur lang mee op een reis rond de wereld. Vooral het duo optreden met de onvolprezen percussionist Trilok Gurtu maakte een onuitwisbare indruk. Maar natuurlijk mogen pianist Rainer Brüninghaus en Yuri Daniel op bas niet onvermeld blijven. Wat een heerlijk concert was dit!
Na een onzekere periode kan Jazz Middelheim weer vooruit kijken naar de toekomst. Vooral de mix van oude helden en nieuwe talenten leverde in ieder geval deze editie een kleurrijk muzikaal palet op waar een zeer divers publiek van heeft genoten.
Foto’s (c) Daria Miasoedova en Jaan Van Damme via Jazz Middelheim
