Er zijn avonden die je niet snel vergeet, en de laatste show van Dotan’s tour was er zo één. Vanaf het eerste nummer voelde je dat dit geen gewoon concert zou worden. Er hing iets in de lucht, een spanning die niet alleen kwam door het feit dat dit de laatste show was, maar door de manier waarop Dotan zichzelf volledig blootgaf.
Het begon eigenlijk al vroeg in de avond, toen een jong meisje keihard “English please” schreeuwde. Ze verstond geen Nederlands maar vond Dotan zo’n leuke zanger dat ze toch was gekomen. In plaats van het te negeren, reageerde hij er meteen op. Hij zou af en toe Engels praten zodat zij ook zou begrijpen waar het over ging. Het was zo’n klein gebaar, maar het zei alles over hoe hij naar zijn publiek kijkt.
Bij ‘Hungry’ gebeurde er iets bijzonders. Dotan liet het publiek het eerste refrein zingen en iedereen deed mee alsof hun leven ervan afhing. Het applaus dat volgde was oorverdovend. Toen deed hij zijn overhemd los, wat natuurlijk voor het nodige gefluit zorgde. “Ik heb er nog een zwart shirt onder”, grapte hij, en je zag dat hij gewoon lekker in zijn vel zat.
Maar bij ‘Last Goodbyes’ gebeurde er iets onverwachts. Het publiek klapte zo hard mee op de beat dat je het door je hele lijf voelde. En toen gebeurde er iets wat volgens Dotan nog nooit eerder was voorgekomen. “Nog een keer!”, scandeerde het publiek. Ze wilden het nummer gewoon opnieuw horen. “Het is de laatste avond”, zei Dotan, en hij deed het. Nog een keer. Het publiek klapte nog harder mee dan de eerste keer, en het was echt één groot feest geworden.
Na afloop van het nummer kreeg Dotan van een paar fans een klein knuffeltje met een kaartje eraan. Je zag hoe dat hem raakte. Zulke kleine gebaren van liefde betekenden duidelijk veel voor hem.
Toen werd het stil. Dotan vertelde dat zijn vader in de zaal zat en dat dit een bijzondere show was. Hij wilde het verhaal erachter vertellen. Zijn leven lang had hij zich geschaamd over zijn geaardheid. Zes jaar geleden kwam hij iemand tegen en daar wilde hij liedjes over schrijven. Ze zaten beide in dezelfde situatie, wilden bij elkaar zijn en begrepen elkaar. Het was een boer uit North Carolina, en daar moet je als je anders bent dan hetero vrezen voor je leven.
Het moeilijke moest nog komen. Die persoon moest nog vertellen dat Dotan geen dunne blonde dame was, maar een dude uit Europa. “Je bent verliefd, je gaat ervoor”, zei Dotan. Die vader was woedend geweest. “Wat is er mis met jullie?” Maar op kerstochtend mochten ze komen, en wilde Dotan en zijn vriend laten zien dat er niks aan de hand was.
“Mijn lief haat het als ik zeg dat hij erbij is”, grapte Dotan, wat voor wat gelach zorgde na zo’n zwaar verhaal. Toen speelde hij ‘No Kissing on Sunday’, en je voelde dat dit nummer recht uit zijn hart kwam.
Bij ‘Amsterdam’ ontstond er iets heel bijzonders. Het liedje spelen in Amsterdam zelf was al speciaal, maar Dotan maakte het nog intiemer. Hij ging bij de microfoon staan met de band eromheen, haalde Iskander Moon van het voorprogramma erbij, en ze zongen het samen. Het werd muisstil in de zaal omdat alles akoestisch werd gedaan. Je hoorde zelfs mensen hun adem inhouden.
“We hebben nog twee liedjes, maar misschien kunnen we daar nog wat aan doen.” zei hij plagend. Bij ‘Drown Me in Your River’ vertelde hij dat dit een liedje was voor iedereen die te horen had gekregen dat ze iets niet konden in het leven. En toen kwam ‘Numb’. Dotan had dit geschreven op zijn allerlaatste punt, zei hij. Hij sprak zijn dankbaarheid uit naar het publiek, en dit lied kwam uit het diepste van zijn lijf. Je hoorde het in elke noot, in elke ademhaling.
Nadat hij was weggelopen, kwam hij toch terug. Hij was overrompeld en emotioneel, vertelde hij. Dit was de tiende keer dat hij hier mocht staan. “I love you,” schreeuwde iemand, en zonder aarzelen antwoordde hij: “I love you too.” Voor ‘7 Layers’ deed hij iets wat niemand verwachtte. Hij ging midden in de zaal staan, tussen zijn fans. Het lied gaat over zijn vader, en hem daar te zien staan, omringd door mensen die van zijn muziek hielden, maakte het extra krachtig.
‘Home’ was het allerlaatste nummer, en toen gebeurde er weer iets moois. Overal in de zaal gingen uitgeknipte hartjes de lucht in met daarop “you are our home.” Het was het perfecte einde van een avond waarin Dotan niet alleen zijn muziek had gedeeld, maar ook zijn ziel had blootgelegd. Als je die zaal uitliep, voelde het niet als een afscheid. Het voelde als een nieuw begin. Dotan had laten zien dat muziek veel meer kan zijn dan entertainment. Het kan genezen, verbinden en hoop geven. En dat had hij die avond voor iedereen gedaan.
Foto’s (c) Myrthe Bakker
