In augustus kwam Sinéad O’Connor met haar nieuwste album ‘I’m not Bossy, I’m the Boss’, waarvan zij onder andere de songs ’Take me to Church’ en ‘8 Good Reasons’ vanavond zingt. Gekleed in een zwart leren broek, op blote voeten en een dominee-blouse aan inclusief witte bef en een groot kruis met een vrouw erop aan een ketting komt zij het podium op. De eerste vraag die bovenkomt, is of ze nu wel of niet heel gelovig is, want veel van haar liedjes gaan over God en de kerk, maar is dat dan cynisch of oprecht?
Het nummer ‘In this Heart’ zingt Sinéad samen met de vrouwelijke bassist en vrouwelijke gitarist a capella. Daarna zingt zij twee nummers alleen zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar. “When I recorded this song I was really stoned” vertelt Sinéad over de song ‘Thank you for Hearing me’, waarbij ze haar hele band weer naast en achter zich heeft. Ze heeft nog steeds een krachtige stem, vol overgave. Helaas staat tot en met het tweede nummer haar microfoon te zacht. Bij de song ‘The Last Day Of Our Acquaintance’ moet ze aantal keren hard schaterlachen tijdens het zingen, heerlijk om dat te zien. Na 1 uur optreden komt Sinéad na de biss nogmaals het podium op, en lijkt er een gedaantewisseling plaats gevonden te hebben: ze beweegt losser en lijkt meer op haar gemak. Het laatste nummer ‘Before We End Our Day’ zingt ze alleen, staand naast de piano, met licht theatraal zuchten.
Al met al is dit een optreden met weinig interactie met het publiek, ze kijkt hooguit twee keer de zaal in, maar kijkt wel vaak naar haar bandleden. Maar het verlegen overkomen is ook wel weer de kracht van dit optreden. Je kunt een speld horen vallen, het gehele optreden lang. Sinéad sluit deze avond af met de woorden: “That’s it, good night!” En dan besef ik dat ik ‘Nothing Compares 2 U’ niet gehoord heb, maar dan is ze al weg.
