In 2007 stonden de mannen van Sonata Arctica voor het laatst in Melkweg, maar vandaag is het dan zover: in het kader van de Pariah’s Child World Tour en het achtste gelijknamige album ‘Pariah’s Child’ zullen de fans ze eindelijk weer live kunnen zien in Amsterdam. In 2012 stonden ze nog op Zwart Cross, en daar was ik bij: het smaakte naar meer, dus nu ben ik er weer, in the Max.
De support-act is de Italiaanse power metalband Trick Or Treat, bestaande uit zanger Alessandro Conti, gitarist en oprichter Luca Cabri, gitarist Guido Bendetti, bassist Leone Villani Conti en last but not least drummer Luca Setti. Hun laatste album genaamd ‘Rabbits’ Hill pt.1’is gebaseerd op de roman Watership Down van Richard Adams. Naast eigen nummers als ‘False Paradise’ en ‘Like Donald Duck’ die logischerwijs begint met het gekwetter van Donald Duck met bijpassende handschoen, klinkt ook een cover van Cindy Lauper’s ‘Girls Just Want To Have Fun’ inclusief een dansje van de gitaristen/bassisten.
Zanger Tony Kakko van de Finse power metalband Sonata Arctica komt na een klein half uurtje op en zet ‘The Wolves Die Young’ van het laatste album in, een heerlijk snel uptempo nummer wat erg vertrouwd klinkt, gevolgd door een rustig piano-begin van ’Losing My Insanity’, wat snel overgaat in riffende en pompende gitaren. Bij de song ‘My Land’ gaat zanger Tony tijdens de intro lekker op de trap van de verhoging zitten, daar waar een op een Viking lijkende keyboard-speler Henrik Klingelberg staat. Daarna begint Tony over zijn blauwe auto uit 1983: ‘Maar daar zal ik niet verder op in gaan, want dat verhaal kennen jullie allemaal al, en heeft ook niks met het volgende nummer te maken.’ Zittend op een kruk zingt Tony de eerste zinnen van ‘Tallulah’, een zeer rustig met pianomuziek ondersteund nummer, waarna een gitaarsolo losbarst die je in eerste instantie niet zou verwachten. Nog een rustig melodieuze song die je niet zou verwachten van een power metalband, maar jammer genoeg vanavond niet gespeeld wordt, is ‘Love ‘van het laatste album ‘Pariah’s Child’. Gedurende de show zijn er problemen met het drumstel, maar dat laat de band zich er niet van weerhouden door te gaan met het maken van geweldige (melodieuze) metal, waar de invloeden van Gothic en Progressieve rockmuziek. Bij de encore maakt Tony o.a. geluiden van een clown op lachgas, als aankondiging van het lied ‘Cloud Factory’. Humor is de band’s ‘middle name’, dat is duidelijk!
De band sluit deze mooie avond af met ‘Don’t Say a Word’, HET favoriete nummer van hun album ‘Reckoning Night’ in ieder geval voor drummer Tommy Portimo, gitarist Elias Viljanen en Henrik Klinkenberg.
