Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Op schoolreisje in Londen in 1979 stapte ik – vijftien jaar jong – een platenzaak binnen. Het voelde ontzettend stoer om in een Londense platenzaak rond te lopen. En dat was het eigenlijk ook. Nog stoerder was het kopen van een plaat zelf. Van Pat Travers had ik nog nooit gehoord maar de hoes van ‘Putting it Straight’ maakte direct indruk en was qua stoerheid meer dan passend in de ambiance van dat moment. Een “intuïtie-aankoop” noemen ze dat.
En zo nam ik de “intuïtie-aankoop” Pat Travers mee naar Nederland. Daar kreeg ik geen spijt van. Integendeel. Het openingsnummer ‘Life in London’ knalde direct uit mijn speakers in mijn kleine slaapkamer. Echte jaren zeventig hardrock. Twee jaar lang was hij mijn held en was hij niet van mijn pick-up weg te denken. Van mijn zakgeld kocht ik ‘Heat in The Street’ (ook al zo’n stoere hoes, nog steeds) en de live LP ‘Live, Go for what you know’. Het was eind jaren zeventig, de tijd van live LP’s. Avond aan avond speelde ik luchtgitaar met Pat Travers. Smaken en scherptes veranderen, jaren verstrijken. Pat Travers en ik gingen ieder ons eigen weg. We verloren elkaar uit het oog. Ik was “Hammerhead” af- de geuzennaam voor de Travers fans. Maar vergeten deed ik hem nooit.
Ruim dertig jaar later reis ik af naar de Boerderij in Zoetermeer voor een weerzien met mijn nu bijna 60-jarige van oorsprong Canadese held die dit jaar met zijn goed ontvangen CD ‘Can do’ weer lijkt terug te grijpen naar zijn hoogtijperiode. Als de Pat Travers Band de show opent met ‘Rock’n Roll Susie’ en gitaarsolo’s door het Zoetermeerse luchtruim gieren voel ik mij direct weer vijftien en pak ik mijn gewichtloze luchtgitaar. De verjongingskuur krijgt even later zijn vervolg met songs als ‘Stevie’ en ‘Heat in the Street’ en is het wachten op ‘Evie’, de enige Nederlandse single van Pat Travers.
Ter voorbereiding op deze recensie haalde ik het stof van de drie eerder genoemde platen en viel het mij op hoe verfrissend, energiek en origineel deze meesterwerkjes ruim dertig jaar later nog steeds klinken. Of dat ook geldt voor de bijna dertig daaropvolgende platen is nog maar de vraag want het leeuwendeel van de setlist in Zoetermeer omvat toch songs uit de onvolprezen periode van rond 1980 en covers van onder meer Jimi Hendrix (‘Red House’) en Ray Charles (‘ I’ve got news voor you’). Maar daarmee doe ik de parel ‘Diamond Girl’ van de laatste CD tekort, een prachtig lied. Waar zeker gen twijfel over is, is de kwaliteit en van de Pat Travers Band. PTB is een goed ingespeelde band bestaat uit door de wol geverfde en goed op elkaar ingespeelde bandleden als Kirk McKim (gitaar, zang), Rodney O’Quinn (bass) en Sandy Gennaro (drums).
Zo speelde de laatste samen met onder meer Bo Diddley, Joan Jett, Ciny Lauper en Robin Gibb. Hoogtepunt in de setlist is uiteraard de prachtige cover van ‘Little Walter’ waarmee Travers ooit de top 20 haalde in de Verenigde Staten, de uitsmijter ‘Boom Boom Out goes the lights’ zo is het maar net, maar niet weer voor dertig jaar. Het bleef nog lang onrustig in Zoetermeer. NB. Dit was de eerste in een serie van vijf optredens van de Pat Travers band in Nederland. Daarna toert de band vrijwel dagelijks tot en met eind november verder door Europa. Daarna keert de band weer terug naar de U.S.A. waar onder meer een aantal optredens in thuishaven Florida op het programma staan.
