Afgelopen maandag 15 juli stond Trixie Whitley op het podium van de Nijmeegse Stevenskerk tijdens de festiviteiten rondom de vierdaagse. Het optreden was al dagen van tevoren uitverkocht, de eerste keer dat dat zo was. Het is telkens ook zeer de moeite waard om artiesten op een andere manier te horen. De avond begon voor Trixi al enigzins gestrest omdat de band onderweg naar Nijmegen met pech kwam te staan.
De eerste nummers speelde ze alleen, bij het eerste nummer begeleidde ze zich op de piano, bij het tweede nummer op de bas. De combinatie van stem en instrument is mooi, beide met rouwe uithalen. Dan gaat het gas erop en komen er 3 bandleden bij. Bas, gitaar en drums komen er bij. Het wordt de ontmaagding in kerk van deze setting, ze schrok zelf ook enigszins van deze woorden. De eerste gezamenlijke nummers zijn niet zo heftig dus gaat dat prima. Het is een hele aparte manier van spelen in deze galmtempel, dat merkt Whitley ook, de monitoren zijn counterproductive, dus die gaan al uit.
Het slagwerk gaf het samen met de luide stem soms wat te veel geluid, dit kwam door de galm van de kerk. Dat had ze zelf ook al door en speelde daarna nog een nummer op de piano tot slot. Het was een gevecht met de Stevenskerk, zonder een winnaar. De solo nummers klonken geweldig, de ruigere nummers met band waren wat te gewelddadig voor in deze galmende kerk.
