Wie dacht dat Fontaines D.C. nog een plaat zou maken vol rauwe gitaren en Dublinse straatpoëzie, kan beter even gaan zitten. Op ‘Dopamine Chamber’ laat de Ierse band de gitaarmuur grotendeels links liggen. In plaats daarvan bouwt ze een kamer vol kille synthesizers, marcherende drums en strijkers die klinken alsof ze zijn weggelopen uit een Italiaanse film uit de jaren zestig. Dat is een gok, maar wel een die je meteen bij de lurven pakt.
De vijf mannen uit Dublin braken in 2019 door met ‘Dogrel’, een debuut dat nog rook naar bier en zweet. Met ‘Romance’ uit 2024 ging het raderwerk in een hogere versnelling. Het album werd platina in het Verenigd Koninkrijk, haalde een eerste notering in de Billboard 200 en leverde twee Grammynominaties en een Brit Award op. Zelfs Amerika, dat zelden warmloopt voor post punk uit Ierland, ging om. Ook nu zit producer James Ford weer achter de knoppen. Er werd opgenomen in Londen, op het Engelse platteland en in Palermo, waar zanger Grian Chatten zijn partijen inzong in een provisorisch hokje van matrassen en kussens.
Chatten vertelde dat ‘Romance’ voor zestig procent menselijk was en voor veertig procent bedorven door automatisering. Op deze plaat is dat volgens hem omgedraaid, en dat hoor je. Het masker zit stevig op het gezicht geplakt.
Dat begint bij ‘Marianne’, de eerste single. Het nummer is losjes geïnspireerd door de serie Ripley en rolt open als een fluwelen gordijn in een vervallen theater. Chatten zingt er met zijn donkere baritonstem een uitnodiging om te verdwijnen, verpakt als verleiding. ‘Six Shot Morning’ trapt het album af met een lange adem van bijna vijf minuten en laat de band al live horen voordat de plaat was aangekondigd. De single ‘Tongue’ liet vooraf zien dat niet iedere fan zomaar zal meegaan in deze koers. Dat is een eerlijke waarschuwing, want dit is geen plaat voor op de achtergrond bij de barbecue.
Het duet met de Spaanse zangeres Rosalía, ‘Where Is Gone?’, is de verrassing van het album. Het brengt wat extra kleur in een geheel dat vooral baadt in grijs, blauw en paars. Via ‘Japan’ naar het afsluitende ‘Intimate’ sijpelt de dreiging langzaam door, terwijl de band thema’s als kunstmatige intelligentie, klimaatellende en politiek geweld laat opborrelen tussen memes en roem.
‘Dopamine Chamber’ duurt zo’n drieënveertig minuten en telt elf nummers. Het vraagt om volume, een degelijke installatie en wat geduld. Wie bereid is die moeite te nemen, hoort een band die liever risico neemt dan een succesformule te herhalen. Het is niet foutloos, want de kilte houdt je soms op afstand, maar het blijft boeiend van begin tot eind. Fontaines D.C. bewijst dat je beroemd kunt worden zonder jezelf steeds te kopiëren.(8/10) (XL Recordings)