Robyn Hitchcock behoort tot de zeldzame artiesten die nooit echt afscheid hebben genomen van hun eigenzinnigheid. Sinds zijn beginperiode met The Soft Boys in de jaren zeventig heeft de Britse muzikant een carrière opgebouwd rond psychedelische pop, surrealistische teksten en een onmiskenbaar gevoel voor melodie. Met ‘The Confuser’ voegt de inmiddels 73-jarige singer-songwriter opnieuw een hoofdstuk toe aan een oeuvre dat inmiddels tientallen albums omvat. Het album verschijnt via Tiny Ghost Records en laat horen dat Hitchcock nog altijd dezelfde nieuwsgierigheid bezit als aan het begin van zijn loopbaan.
Wie bekend is met Hitchcock weet dat zijn muziek zelden rechtlijnig is. Hij combineert humor, vervreemding en melancholie op een manier die moeilijk te vergelijken valt met andere artiesten. ‘The Confuser’ opent met ‘I Am This Thing’, een nummer waarin zijn typische gevoel voor absurde beelden direct naar voren komt. De productie is warm en organisch, met invloeden uit de psychedelische pop uit de jaren zestig, maar zonder dat het album als een nostalgische terugblik klinkt.
Ook ‘My Dead Astronaut’ laat horen waarom Hitchcock al decennialang een cultstatus heeft. Het nummer balanceert tussen folk, pop en psychedelische rock, waarbij zijn karakteristieke stem centraal blijft staan. De tekstuele vondsten zijn soms vreemd, soms grappig en soms bijna ongemakkelijk, maar altijd herkenbaar als het werk van een artiest die liever een eigen wereld creëert dan de muzikale trends volgt.
Op ‘Yesterday’s Rain’ kiest Hitchcock voor een meer ingetogen aanpak. Het nummer heeft een bijna klassieke singer-songwriterstructuur, waarbij de melodie langzaam groeit en de aandacht vooral naar de emotionele onderlaag gaat. ‘Ghost in Sunlight’ sluit daar mooi op aan met een dromerige sfeer en subtiele arrangementen die ruimte laten voor de stem en gitaar.
Toch vraagt ‘The Confuser’ wel wat van de luisteraar. Hitchcock maakt geen muziek die direct alle geheimen prijsgeeft. Sommige nummers hebben meerdere luisterbeurten nodig voordat de verschillende lagen zichtbaar worden. Dat kan voor sommige luisteraars een uitdaging zijn, maar juist daarin ligt ook de charme van het album.
De kracht van de plaat zit vooral in de combinatie van ervaring en speelsheid. Hitchcock klinkt niet als een artiest die probeert zijn verleden opnieuw te beleven, maar als iemand die nog steeds plezier heeft in het ontdekken van nieuwe mogelijkheden binnen zijn eigen muzikale universum. De invloeden van The Beatles, Bob Dylan en Syd Barrett zijn aanwezig, maar worden verwerkt tot iets dat duidelijk zijn eigen handtekening draagt.
‘The Confuser’ is geen album dat mikt op grote gebaren of een commerciële doorbraak. Het is een plaat van een muzikant die na meer dan vijftig jaar nog steeds bereid is risico’s te nemen en zijn luisteraars uit te dagen. Robyn Hitchcock bewijst opnieuw dat eigenzinnigheid geen houdbaarheidsdatum kent. (9/10) (Tiny Ghost Records)